لمعات الحسین علیه السلام

 بار پروردگارا! در تمام غصّه‌ها و اندوه ها، تو محلّ اتّكاء و اعتماد من مى‌باشى! و در هر گرفتارى و شدّت، تو محلّ امید من هستى! و در هر حادثه‌اى كه بر من فرود آید و هر نازله‌اى كه بر من وارد شود، تو محلّ اطمینان و استعداد من مى‌باشى!

 چه بسیار از هموم و غموم خود را كه دل در آن ناتوان مى‌شد، و حیله و چاره براى رفع آن كوتاه مى‌آمد، و دوست، انسان را تنها مى‌گذاشت، و دشمن زبان به شماتت مى‌گشود؛ من بارِ آن حوادث و هموم را بسوى تو آوردم، و شِكوه آن را به تو نمودم؛ به جهت میل و رغبتى كه به تو داشتم و به غیر از تو نداشتم؛ پس خداوندا تو همه آنها را برطرف نمودى! و امر مرا كفایت كردى!

 بنابراین اى خداى من! تو ولىّ تمام نعمت‌ها هستى! و صاحب هر نیكوئى! و منتهاى تمام رغبت‌ها مى‌باشى!»

خطبه حضرت در صبح عاشورا و اتمام حجّت بر كوفیان‌

 و آنگاه حضرت مركب خود را طلبیده و سوار شدند، و با صداى بلند بطوریكه همگى مى‌شنیدند چنین خطبه‌اى ایراد نمودند: