نور ملکوت قرآن - ج1

مى‌پرسیدند و ایشان هم مانند بیدارى جواب میدادند؛ جواب كافى و شافى.

 چون از خواب بر مى‌خاستند و از قضایا و پرسش‌هاى در حال خواب با ایشان سخن به میان مى‌آمد، ابدا اطلّاع نداشتند و میگفتند: هیچ به نظرم نمیرسد؛ از آنچه مى‌گوئید در خاطرم چیزى نیست!

 آیة الله حاج شیخ عبّاس مدّ ظلّه میفرمودند: آیة الله بجهت بسیار به مسجد سهله مى‌رفت؛ و شبها تا به صبح تنها بیتوته مى‌نمود.

 یك شب كه بسیار تاریك بود و چراغى هم در مسجد روشن نمیكردند، ایشان در میانه شب، احتیاج به تجدید وضو پیدا كرد؛ و براى تطهیر و وضو به ناچار باید از مسجد بیرون رود و در محلّ وضوخانه كه بیرون مسجد و در سمت شرقى آن واقع است، وضو بسازد. ناگهان مختصر خوفى در اثر عبور این مسافت در ظلمت محض و تنهائى در ایشان پیدا شد؛ به مجرّد این خوف، یكمرتبه نورى همچون چراغ در پیشاپیش ایشان پدیدار شد كه با ایشان حركت میكرد؛ ایشان با آن نور خارج شدند و تطهیر كرده، وضو گرفتند و سپس به جاى خود برگشتند؛ در همه این احوال آن نور در برابرشان حركت داشت تا وقتى كه به محلّ خود رسیدند، آن نور از بین رفت.

نورانیّت و برکات قرآن کریم

 درباره نور قرآن افراد بسیارى دیده شده‌اند كه با نور معنوى، قرآن را مى‌خوانده‌اند؛ و چه بسا سواد نداشته‌اند و مكتب ندیده بودند، همچون مرحوم‌ کربلائى محمّد کاظم فراهانى‌ رحمة الله علیه كه در همین عصر ما بود؛ او مردى عامى و دهاتى بود كه قرآن در امام زاده‌اى توسط دو مرد عابر كه آنها را نمى‌شناخت به وى افاضه شد.

 اینجانب كه به شهر مقدس مشهد رضوى علیه و على آبائه السّلام در سنه ١٤٠٠ هجریه قمریه در روز بیست و چهارم شهر جمادى الاولى براى اقامت و توطّن مهاجرت نموده و در جوار این بضعه رسول الله بار خود را فرود آوردم؛