رساله لب اللباب در سیر و سلوک أولی الألباب
علامه آیت‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه «رساله لب اللباب» را که اولین دوره از درسهای اخلاقی و عرفانیِ علامه طباطبائی ـ قدّس سرّه ـ است به همراه تنقیحات و اضافاتی، به رشتۀ تحریر و تقریر درآورده‌اند. این کتابِ نفیس به تصدیق اهل نظر دارای بیانی شیوا و جامعیتی در بیان مراتبِ نفس و ایمان، کیفیت سیروسلوک، و لزوم استمداد از تربیت استاد کامل می‌باشد که به سه زبان فارسی، انگلیسی و فرانسوی ترجمه شده و در برخی از دانشگاه‌های معروف و معتبر دنیا به عنوان منبع تدریس رواج یافته است. اهم مطالب مندرج: • مقام و منزلت انسان در عالم امكان • لزوم حرکت انسان به سمت خدا با تمام شراشر وجود • ضرورت حركت در مسير عرفان و توحيد و فراگیری علوم باطنی • فرق مكتب توحيد با ساير مكاتب؛ و علل معارضه با آن • سیر و سلوک در اصطلاح عرفا • آثار مراقبه در وجود سالک و مراحل آن • لزوم التزام سالک به امور شرعی • راه شناخت استاد کامل و لزوم استمداد از او • شرح تفصيلى عوالم دوازدهگانۀ مقدّم بر عالم خلوص • شرح تفصیلی طریق و کیفیت سیر و سلوک • نفس سلوک و فناء در ذات احديّت، تنها هدف سالک • طریقۀ احراق تنها راه وصول به حقیقت • نفی خواطر یکی از مهمّات وصول به مقصد و مطالب نفیس دیگری كه اطّلاع بر آنها مسير حركت سالك را روشنتر، استقامت او را بيشتر، عزم و اراده او را راسختر و وى را در مقابله با وسوسۀ خنّاسان محفوظ و مصون خواهد داشت.
رساله لب اللباب در سیر و سلوک أولی الألباب
79سُبْحانَ اللهِ عَمَّا یَصِفُونَ إِلَّا عِبادَ اللهِ الْمُخْلَصِینَ.1
و خداى تعالى پیمبرش را امر به حمد مى‌کند آنجا که فرماید:
قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ سَلامٌ عَلى عِبادِهِ الَّذِینَ اصْطَفى آللَّهُ خَیْرٌ أَمَّا یُشْرِکُونَ.2
و حکایت از حمد حضرت إبراهیم علیه السّلام مى‌کند:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی وَهَبَ لِی عَلَى الْکِبَرِ إِسْماعِیلَ وَ إِسْحاقَ إِنَّ رَبِّی لَسَمِیعُ الدُّعاءِ3.
و یا آنکه امر به حضرت نوح ـ على نبیّنا و آله و علیه السلام ـ مى‌کند که حمد خدا را بجاى آورد آنجا که فرماید:
فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ.4
دوّم: تصریحاتى که در قرآن کریم راجع به مقام اخلاص بعضى از انبیاى عظام است، چنانکه دربارۀ حضرت یوسف فرماید:
إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُخْلَصِینَ.5
- [خداوند منزّه است از هر چه وصف کنند، مگر( وصف) بندگان پاک‌شدۀ خدا].
- آیۀ ٥٩، از سورۀ ٢٧: نمل:[بگو حمد از آن خداست و بس، و درود بر آن بندگانى که خدا برگزیده است، آیا خدا بهتر است یا آنچه را ایشان شریک او قرار مى‌دهند]؟
- آیۀ ٣٩، از سورۀ ١٤: إبراهیم:[سپاس اختصاص به خدا دارد که او در سنّ پیرى اسماعیل و اسحاق را به من بخشید، همانا پروردگار من شنواى دعاست].
- آیۀ ٢٨، از سورۀ ٢٣: مؤمنون:[پس بگو حمد اختصاص به خدا دارد که او ما را از قوم ستمکار رهائى بخشید].
- [او از بندگان پاک شده و خالص‌شدۀ ما بود].