رساله لب اللباب در سیر و سلوک أولی الألباب
علامه آیت‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه «رساله لب اللباب» را که اولین دوره از درسهای اخلاقی و عرفانیِ علامه طباطبائی ـ قدّس سرّه ـ است به همراه تنقیحات و اضافاتی، به رشتۀ تحریر و تقریر درآورده‌اند. این کتابِ نفیس به تصدیق اهل نظر دارای بیانی شیوا و جامعیتی در بیان مراتبِ نفس و ایمان، کیفیت سیروسلوک، و لزوم استمداد از تربیت استاد کامل می‌باشد که به سه زبان فارسی، انگلیسی و فرانسوی ترجمه شده و در برخی از دانشگاه‌های معروف و معتبر دنیا به عنوان منبع تدریس رواج یافته است. اهم مطالب مندرج: • مقام و منزلت انسان در عالم امكان • لزوم حرکت انسان به سمت خدا با تمام شراشر وجود • ضرورت حركت در مسير عرفان و توحيد و فراگیری علوم باطنی • فرق مكتب توحيد با ساير مكاتب؛ و علل معارضه با آن • سیر و سلوک در اصطلاح عرفا • آثار مراقبه در وجود سالک و مراحل آن • لزوم التزام سالک به امور شرعی • راه شناخت استاد کامل و لزوم استمداد از او • شرح تفصيلى عوالم دوازدهگانۀ مقدّم بر عالم خلوص • شرح تفصیلی طریق و کیفیت سیر و سلوک • نفس سلوک و فناء در ذات احديّت، تنها هدف سالک • طریقۀ احراق تنها راه وصول به حقیقت • نفی خواطر یکی از مهمّات وصول به مقصد و مطالب نفیس دیگری كه اطّلاع بر آنها مسير حركت سالك را روشنتر، استقامت او را بيشتر، عزم و اراده او را راسختر و وى را در مقابله با وسوسۀ خنّاسان محفوظ و مصون خواهد داشت.
رساله لب اللباب در سیر و سلوک أولی الألباب
81ندارد همانا بندگان مخلَصین هستند. حال اگر در قرآن مجید بندگانى را یافتیم که خداى متعال آنان را به صفت شکر و شاکر توصیف کند مى‌فهمیم آنان از عباد الله المخلَصین هستند. از جمله راجع به حضرت نوح مى‌فرماید:
ذُرِّیَّةَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُ کانَ عَبْدًا شَکُورًا1.
و راجع به حضرت لوط فرماید:
إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ حاصِبًا إِلَّا آلَ لُوطٍ نَجَّیْناهُمْ بِسَحَرٍ ـ نِعْمَةً مِنْ عِنْدِنا کَذلِکَ نَجْزِی مَنْ شَکَرَ.2
و راجع به حضرت إبراهیم فرماید:
إِنَّ إِبْراهِیمَ کانَ أُمَّةً قانِتًا لِلَّهِ حَنِیفًا وَ لَمْ یَکُ مِنَ الْمُشْرِکِینَ ـ شاکِرًا لِأَنْعُمِهِ.3
و به طور کلّى بقیّۀ انبیائى که به صفت شکر معرّفى شده‌اند همه از مخلَصین بوده‌اند.
چهارم: عنوان اِجتباء است، که خداوند عزّ و جلّ در قرآن مجید انبیائى را به عنوان اجتباء توصیف نموده است آنجا که فرماید:
- آیۀ ٣، از سورۀ ١٧: اسراء:[ذرّیّه و نسل کسانى که با نوح سوار( کشتى) نمودیم، به درستى که او بندۀ سپاسگزارى بود].
- آیۀ ٣٤ و ٣٥، از سورۀ ٥٤: قمر:[بر آنان بادى فرستادیم که بر سرشان سنگ بارید جز بر خاندان لوط که آنان را در وقت سحر نجات بخشیدیم، و این از روى نعمتى از سوى ما بر ایشان بود، و این‌چنین پاداش مى‌دهیم کسى را که سپاسگزارى کند].
- آیۀ ١٢٠ و ١٢١، از سورۀ ١٦: نحل:[به راستى إبراهیم یک امّت مطیع خداوند و حنیف و معتدل بود که گرایش به خدا داشته و از مشرکان نبود، و سپاسگزار نعمتهاى او بود].