مبانی تشیّع

نزول احکام و شریعت را روی این پایه و اساس مشاهده کند، و درک صحیح این مسئله قطعاً تأثیری شگرف و حیاتی در کیفیّت استنباط احکام و نحوۀ استخراج تکالیف از مصادر تشریع برای او ایجاد خواهد کرد؛ مسئله‌ای که سایر افراد را توان حصول و وصول به این افق عالی و راقی نخواهد بود.

 مرحوم علاّمه، پیوسته در سخنان و نوشتارهای خویش به این موضوع اشاره و تصریح داشته‌اند، حتّی در سخنان خصوصی و عادی در زندگی روزمرّه، ابداً از این نکته غفلت نمی‌ورزیدند؛ گویی مفهوم واقعی و مغزای رشیق این حقائق با پوست و گوشت و ضمیر ایشان عجین شده بود و جز این، چیز دیگری را درک نمی‌کردند.

 به‌یاد دارم در دوران کودکی به اتّفاق ایشان و عدّه‌ای از دوستان که در میان آنها بعضی از مدّعیان معرفت و عرفان نیز حضور داشتند، سفری به اصفهان داشتیم. روزی در مجلس، آن شخص معروف از ما پرسید که معنای این شعر چیست:

 من و سایر هم‌سنّ و سالان در پاسخ چیزی نگفتیم، ولی خود او گفت که:

منظور از این بیت، پدر انسان است که همیشه نگران حال و موقعیّت فرزند خود می‌باشد.

 در این‌وقت مرحوم والد ـ قدّس سرّه ـ فوراً‌ فرمودند:

منظور، خدا است که در همه‌جا و همۀ موقعیّت‌ها بندۀ خود را تحت رعایت و عنایت خویش قرار می‌دهد.

 بنابراین به‌جِدّ می‌توان گفت: گفتارها و نوشتارهای مرحوم علاّمه طهرانی همگی برخاسته و نشأت‌گرفته از عوالم ربوبی و حقائق توحیدی مشهوده و مکشوفه بر قلب و ضمیر صافی ایشان است. و باید با دقّت و تأمّلی شایسته، به مطالعه و تحقیق در آنها پرداخته شود!

 مجموعۀ حاضر نیز بخشی از همان سلسلۀ گفتار و آثار این مرد بزرگ را نمایان می‌سازد.