مطلع انوار ج2

أولیاء ثم جعل السَّلطنةُ التی تکون للکافرین بسبب اتّخاذ المؤمنین ایّاهم اولیاء، سلطانًا مُبینًا إلهیًّا مجعولاً من قِبَله سبحانه و تعالی.

راجع به آنکه هر فعلی و هر صفتی منوط به اذن و مشیّت خداست

 [1] نیمۀ دوّم آیۀ 28 از سورۀ (18) کهف:

 ﴿وَلَا تُطِعۡ مَنۡ أَغۡفَلۡنَا قَلۡبَهُۥ عَن ذِكۡرِنَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ وَكَانَ أَمۡرُهُۥ فُرُطٗا﴾.

 [2] و همچنین آیۀ 9 از سورۀ (6) انعام:

 ﴿وَلَوۡ جَعَلۡنَٰهُ مَلَكٗا لَّجَعَلۡنَٰهُ رَجُلٗا وَلَلَبَسۡنَا عَلَيۡهِم مَّا يَلۡبِسُونَ﴾؛ «ما اگر پیامبر را از فرشتگان قرار می‌دادیم هرآینه او را مَردی قرار می‌دادیم؛ و هرآینه بر آن مردم مطلب را مشتبه می‌نمودیم عین آنچه را که خودشان بر خود مشتبه ساخته‌اند.»

 [3] آیۀ 24 از سوره (55) الرّحمن: ﴿وَلَهُ ٱلۡجَوَارِ ٱلۡمُنشَ‍َٔاتُ فِي ٱلۡبَحۡرِ كَٱلۡأَعۡلَٰمِ﴾؛ در تفسیر المیزان، جلد 19، صفحه 100، فرموده است:

 «و عدّ الجواری مملوکة له تعالی مع کونه من صنع الإنسان؛ لأنّ الأسباب العاملة فی إنشاءها من خشب و حدید و سائر أجزآئها الّتی تترکّب منها و الإنسان الّذی یرکّبها و شعوره و فکره و إرادته کلّ ذلک مخلوق له و مملوک، فما نتیجة عملها فی ملکه.»

 [4] در سورۀ (11) هود، در آیۀ 28، حضرت نوح به قوم خود چنین می‌گوید:

 ﴿قَالَ يَٰقَوۡمِ أَرَءَيۡتُمۡ إِن كُنتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٖ مِّن رَّبِّي وَءَاتَىٰنِي رَحۡمَةٗ مِّنۡ عِندِهِۦ فَعُمِّيَتۡ عَلَيۡكُمۡ أَنُلۡزِمُكُمُوهَا وَأَنتُمۡ لَهَا كَٰرِهُونَ﴾.

 [5] و نیز در سورۀ (11): هود، آیۀ 34، حضرت نوح به قوم خود چنین می‌گوید: