مطلع انوار ج4
عبادات و ادعیه، اخلاق
جلد چهارم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتهای مؤلف در موضوعِ «عبادات و ادعیه» و «اخلاق» می‌باشد که اشارات و نکات ارزندۀ آن برای عام و خاص راه‌گشا خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد: • بیان کیفیتِ برخی عبادات و ادعیه که برخی صرفاً یادداشت‌بردای مؤلف بوده و برخی مزیّن به تحقیقات شخص مؤلف یا دیگر اهل علم و معرفت می‌باشد. • و همچنین مشتمل است بر مباحث اخلاقی، که معمولاً مستند به آیات و روایات می باشد: همچون بحث از علم و حلم، عقل، توبه، عدالت، اخلاص، محبت، توکّل و رضا، آداب معاشرت؛ و دیگر ابحاث اخلاقی.
مطلع انوار ج4
79بِالتَّسبِیحِ، و ذَکَرَ أنَّ ذَلِکَ مُحتَسَبٌ لَهُ و هُو حِرزٌ إلَی أن یَأوِیَ إلَی فِراشِهِ.»1و2
و در اینجا حکایت لطیفی از حضرت سجّاد در مجلس یزید وارد است.
[دعای هنگام اکل طعام]
و در [صحیفه ثانیه علویّه] صفحه ٢١٦ گوید:
«و کان من دعائه علیه السّلام إذا أراد أکلَ الطّعام علی ما رواه فی الکافی:
اللهُمَّ إنَّ هَذَا مِن عَطَائِکَ فَبَارِک لَنَا فِیهِ و سَوِّغنَا و اخلُفْ لَنَا خَلَفًا لِما أکَلنَاهُ أو شَرِبنَاهُ مِن غَیرِ حَولٍ مِنَّا و لا قُوَّةٍ رَزَقتَ فَأحسَنتَ فَلَکَ الحَمدُ رَبِّ اجْعَلنَا مِنَ الشَّاکِرِینَ.»3
[دعای هنگام فراغ از اکل طعام]
«و کان من دعائه علیه السّلام إذا فرغ من أکل الطَّعام علی ما رواه فی الکافی بالسَّند المتقدِّم:
- ـ ترجمه صحیفه علویّه، ص ٧٢٨؛ به نقل از الدّعوات، ص ٦٢: [«عَلی ما رَواه السیّدُ الجلیل السیّد فضلُ الله الراوندی فی دَعَواته قال: رُوِی أنه لمّا حُمِل علیُّ بن الحُسین علیهما السّلام إلی یزید هَمَّ بضَربِ عُنُقه، فوَقَّفَه بینَ یَدَیه و هو یُکَلِّمُه لِیَستَنطِقَه بکلمةٍ یُوجِبُ قتلَه، و یُجیبه حیثما یُکلِّمُه و فی یدِه سُبحةٌ صغیرةٌ یُدیرها بأَصابِعِه و هو یَتَکلَّم، فقال له یزید علیه ما یَستَحقُّه: أنا اُکَلِّمُک و أنت تُجیبُنی و تُدیرُ أَصابِعَک بسُبحةٍ فی یَدِک! فکیف یَجوزُ ذلک؟
فقال علیه السّلام: حَدَّثَنی أبی عن جدّی صلواتُ اللهِ علیه أَنَّه کان إذا صَلَّی الغداةَ و انْفَتَل لا یَتکلَّم حتّی یأخُذَ سُبحةً بینَ یدَیه، فیَقُول: ...» (محقّق)] - ـ بحارالأنوار، ج ٤٥، ص ٢٠٠، با قدری اختلاف؛ مستدرک الوسائل، ج ٥، ص ١٢٤.
- ـ ترجمه صحیفه علویّه، ص ٧٢٦؛ المحاسن، ج ٢، ص ٤٣٦؛ بحارالأنوار، ج ٦٣، ص ٣٧٦. این دعا و دعای بعد در الکافی، ج ٦، ص ٢٩٤، با قدری اختلاف از امام زین العابدین علیه السّلام نقل شده است.
- ـ ترجمه صحیفه علویّه، ص ٧٢٨؛ به نقل از الدّعوات، ص ٦٢: [«عَلی ما رَواه السیّدُ الجلیل السیّد فضلُ الله الراوندی فی دَعَواته قال: رُوِی أنه لمّا حُمِل علیُّ بن الحُسین علیهما السّلام إلی یزید هَمَّ بضَربِ عُنُقه، فوَقَّفَه بینَ یَدَیه و هو یُکَلِّمُه لِیَستَنطِقَه بکلمةٍ یُوجِبُ قتلَه، و یُجیبه حیثما یُکلِّمُه و فی یدِه سُبحةٌ صغیرةٌ یُدیرها بأَصابِعِه و هو یَتَکلَّم، فقال له یزید علیه ما یَستَحقُّه: أنا اُکَلِّمُک و أنت تُجیبُنی و تُدیرُ أَصابِعَک بسُبحةٍ فی یَدِک! فکیف یَجوزُ ذلک؟