
مطلع انوار ج13
مواعظ رمضان المبارک 1370 هجری قمری
جلد سیزدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، مشتمل بر متنِ مواعظِ مؤلّف در ماه رمضان سال 1370 ه. ق در مسجد قائم طهران میباشد که به اهتمام خود مؤلف به رشتۀ تحریر درآمده است. عمق مباحث مطروحه، شیوایی و روانیِ سخن برای پویندگان معرفت، جاذب و راهگشا میباشد. اهمّ مطالب مندرجه در این مجلّد: • مباحثی مختصر دربارۀ حقیقت دین؛ عدم تحریف قرآن، تحریف کتب مقدّس ادیان؛ عصمت انبیاء و پاسخ به شبهات. • مباحثی درباره عقل و عقلانیت؛ مباحثی درباره فضیلت علم و علماء. • مباحثی در مورد دنیا، مرگ، برزخ و قیامت، معادجسمانی. • مباحثی در مورد انفاق؛ نیت و اخلاص؛ حقیقت توکل و فضیلت آن؛ امر به معروف و نهی از منکر و شرایط آن.
مطلع انوار ج13
167...1
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] پرداخت. دروس مقدماتی را در آنجا فرا گرفت و در سن بیست و چهار سالگی (1306 هجری قمری) به کاظمین رفت و شش سال در آنجا ماند. در این مدّت به خاطر ارتباط با پیروان ادیان و مکاتب مختلف، با افکار آنها آشنا شد.
در سال 1312 هجری قمری به حوزۀ نجف برگشت. دورۀ اقامت دوبارۀ ایشان در نجف چهارده سال به درازا کشید؛ سپس راهی شهر سامرا شد تا در حوزۀ درس میرزای شیرازی، توشۀ علم و عمل را به نهایت برساند. او ده سال در سامرا ماند و در این مدّت به تحقیق و تألیف پرداخت و بخشی از آثار گرانسنگ خود را در این شهر نگاشت.
این شهر به دست نیروهای انگلیسی اشغال شد؛ از اینرو ایشان دوباره به کاظمین رفت و در آنجا مبارزه عملی خود را در جهت مقابله با اشغالگران آغاز نمود. پس از دو سال جهاد علمی بر ضد استعمار انگلیس به شهر نجف برگشت و تا پایان عمر به دفاع از ارکان دین اسلام در برابر مخالفان مسیحی، یهودی، مادیگراها و فرقههای انحرافی قادیانیّه، بهائیّه، بابیّه و وهابیّه پرداخت و علوم اسلامی را تبیین و ترویج نمود.
از علاّمه بلاغی در علوم مختلف اسلامی: فقه، اصول، تفسیر، کلام و عقاید، و ادیان و مذاهب، آثار ذیقیمتی باقی مانده است که به بیش از شصت کتاب و رساله میرسد. در این مختصر به ذکر کتابهایی میپردازیم که در موضوعات ادیان، فرق و مکتبهای مادیگری نگارش یافته است:
1) الهدی الی دین المصطفی: این کتاب از مهمترین کتابهایی است که در گفتگوی ادیان نگاشته شده است. ایشان در نقد و بررسی چند کتاب مسیحیان بر ضد اسلام ـ که در آنها بدون حفظ ادب و تحقیق نسبتهای ناروا به اسلام داده و اعتراضاتی به قرآن کریم کرده بودند ـ این کتاب را نگاشته است.
روش برهانی در این کتاب به بدیهیات عقلی و مسلّمات نزد خود آنها منتهی میگردد و حتّی از سخنانی که افراد خاصی از پیروان ادیان به آن معتقدند، استفاده نشده است. این کتاب گواهی روشن بر تبحّر مرحوم بلاغی در مباحث ادیان، رموز و اصطلاحات آن است.
2) الرحلة المدرسیة أو المدرسة السیّارة: این کتاب به صورت مناظرهای تحریر شده است که در آن با رد ادیان دیگر به صورت استدلالی، حقانیت دین اسلام با بیانی روشن اثبات گردیده است. این شیوه یکی از ابتکارات ایشان در این فن محسوب میشود. این کتاب به قلم خود مرحوم بلاغی به فارسی به نام مدرسۀ سیار ترجمه شده است.
3) أعاجیب الأکاذیب: این کتاب نیز در ابطال دین مسیحیت و بیان دروغهای آنها نگاشته شده [ادامه در صفحه بعد]
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] پرداخت. دروس مقدماتی را در آنجا فرا گرفت و در سن بیست و چهار سالگی (1306 هجری قمری) به کاظمین رفت و شش سال در آنجا ماند. در این مدّت به خاطر ارتباط با پیروان ادیان و مکاتب مختلف، با افکار آنها آشنا شد.
