Name: کتاب مطلع انوار ج13 - مواعظ رمضان المبارک 1370 هجری قمری - PDF - علامه طهرانی
Availability: InStock
Author: علامه آیتاللَه سید محمدحسین حسینی طهرانی

مطلع انوار ج13

174

...¹
1. [ادامه تعلیقه صفحه قبل] و آله و سلّم‌] و ینتَحِلُونَ دِینَ الإسلامِ فَیجتَمِعونَ عَلَی قَتلِک و سَفک دَمِک و انتِهاک حُرمَتِک و سَبیِ ذَرارِیک و نِسائِک و انتِهابِ ثِقلِک.“ ـ الحدیث.**
  و قال فی المناقب ابن‌شهرآشوب:
  و قال الحسین لمّا وضع الحسنَ فی لحده:
  1) أ أدهُنُ رأسِی أم تَطِیبُ مَحاسنِی ** و رأسُک مَعفُورٌ و أنتَ سَلِیبٌ
  2) فَلا زِلتُ أبکی ما تَغَنَّت حَمامَة ** عَلَیک و ما هَبَّت صَبًا و جَنُوبٌ‌
  3) بُکائِی طَوِیلٌ و الدُّمُوعُ غَزِیرَة ** و أنتَ بَعِیدٌ و المَزارُ قَرِیبٌ‌
  4) فَلَیسَ حَرِیبًا مَن أُصِیبَ بِمالِهِ ** و لَکنَّ مَن وارَی أخاهُ حَرِیبٌ»***
  
  * انوار الملکوت، ج 2، ص 30، تعلیقه 1:
  «شنیدم از امام باقر علیه السّلام که می‌فرمود: هنگام رحلت امام حسن علیه السّلام حضرت به برادرش امام حسین علیه السّلام فرمود: ”ای برادر، من تو را وصیّت می‌کنم به امری که باید در حفظ و رعایت آن اهتمام ورزی! وقتی‌که من از دنیا رفتم مرا تجهیز کن، سپس به سوی قبر رسول خدا حرکت بده تا اینکه دیدارم را با او تازه کنم؛ سپس مرا به سوی قبر مادرم برگردان؛ آنگاه به سوی بقیع حرکت ده و در آنجا دفن کن. و بدان عن‌قریب از عایشه به‌واسطۀ بغض و کینه‌ای که در دل نسبت به خدا و رسولش و دشمنی که با ما اهل بیت دارد، حادثه‌ای برای من پیش خواهد آمد که خدا می‌داند و مردم.»
  ** انوار الملکوت، ج 2، ص 31، تعلیقه 1:
  «سیّدالشّهدا علیه السّلام بر امام حسن علیه السّلام وارد شد و تا چشمش به برادر افتاد گریست؛ امام مجتبی فرمود: ”از چه گریه می‌کنی؟“ عرض کرد: به جهت این حادثه‌ای که برای شما پیش آورده‌اند. امام مجتبی فرمود: ”این حادثه‌ای که پیش آمده است به‌واسطۀ سمّی است که با حیله به من خورانیدند، و من با آن سمّ از دنیا می‌روم؛ امّا هیچ روزی مانند روز تو نخواهد بود! روزی که سی‌هزار سوار شمشیر زن برای نابودی تو گرد آیند و همه ادّعا می‌کنند که از امّت جدّ ما رسول خدا هستند و به دین اسلام مسلمان می‌باشند؛ اینان بر کشتن و ریختن خون تو بر زمین اجتماع می‌کنند و برای شکستن حرمت و اسارت ذرّیه و زنان تو و تاراج نمودن اموال تو به حرکت در می‌آیند.“»
  *** انوار الملکوت، ج 2، ص 31، تعلیقه 4:
  «1) آیا روغن به سر بمالم و محاسنم را به بوی خوش معطّر نمایم، درحالی‌که سر تو را بر خاک گذارده و کفن بر بدنت پوشانده‌اند.
  2) پیوسته بر فراق تو گریه کنم تا وقتی‌که کبوتری بنالد و نسیم صبا و وزش باد در جریان باشد.
  3) گریه من طولانی و اشک چشمانم سرازیر خواهد بود، درحالی‌که تو از ما فاصله گرفتی ولی دیدار ما نزدیک خواهد بود.
  4) غارت‌زده آن نیست که مالش را برده باشند، بلکه غارت‌زده آن است که برادری چون تو را درون خاک می‌گذارد.»