مطلع انوار ج13

بِسمِ الله الرَّحمَن الرَّحیمِ

و الصَّلاةُ علی مُحمّدٍ و آلِه الطّاهِرینَ

و لَعنَةُ اللهِ عَلی أعدائِهِم أجمَعینَ مِنَ الآنَ إلی قِیامِ یَومِ الدّین

 ﴿إِنَّمَا يَخۡشَى ٱللَهَ مِنۡ عِبَادِهِ ٱلۡعُلَمَـٰٓؤُاْ﴾.¹

علم، مقدمۀ تهذیب و شرافت انسان

 باید دانست که علم بدون عمل نتیجه ندارد؛ زیرا که اوّلاً شرافت انسان به تهذیب اخلاق است و علم مقدّمۀ تهذیب است.

 [ثانیاً] بلکه می‌توان گفت که مَشاعر انسان هیچ‌وقت از علم خالی نیست (هر فرد در هر حال دارای فکر و علم است، و تمام مردم در هر حال عالمند؛ منتهی یکی عالم به اصول عقاید و دستورات دینی، و دیگری علم به نجّاری و آهنگری، و سوّمی علم به صحّت حیات و باغ خود، و چهارمی ‌علم به اوهام و خیالات پوچ و واهی)؛ لذا علم را فی‌حدّنفسه نمی‌توان میزان کمال قرار داد:

 ﴿إِنَّ أَكۡرَمَكُمۡ عِندَ ٱللَهِ أَتۡقَىٰكُمۡ﴾.²