
مطلع انوار ج13
مواعظ رمضان المبارک 1370 هجری قمری
جلد سیزدهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، مشتمل بر متنِ مواعظِ مؤلّف در ماه رمضان سال 1370 ه. ق در مسجد قائم طهران میباشد که به اهتمام خود مؤلف به رشتۀ تحریر درآمده است. عمق مباحث مطروحه، شیوایی و روانیِ سخن برای پویندگان معرفت، جاذب و راهگشا میباشد. اهمّ مطالب مندرجه در این مجلّد: • مباحثی مختصر دربارۀ حقیقت دین؛ عدم تحریف قرآن، تحریف کتب مقدّس ادیان؛ عصمت انبیاء و پاسخ به شبهات. • مباحثی درباره عقل و عقلانیت؛ مباحثی درباره فضیلت علم و علماء. • مباحثی در مورد دنیا، مرگ، برزخ و قیامت، معادجسمانی. • مباحثی در مورد انفاق؛ نیت و اخلاص؛ حقیقت توکل و فضیلت آن؛ امر به معروف و نهی از منکر و شرایط آن.
مطلع انوار ج13
203...1
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] روز را به تشنگی در دنیا بهدست آوردند، و اجل و مرگ را نزدیک دانسته پس به انجام عمل نیکو مبادرت و شتاب نمودند، و آمال و آرزوها را تکذیب کرده و اجل و بهسر رسیدن عمر را ملاحظه نموده و در نظر گرفتند.
پس حقّاً که دنیا خانۀ فانی شدن و مصیبت کشیدن و محل تغییر و عبرت گرفتن است.
و از فناء دنیا همین بس است که روزگار تیرش را به کمان نهاده، تیرهای آن به خطا نمیرود و جراحتهای آن مداوا نمیشود. تیر مرگ را به زنده، و تیر بیماری را به صحیح، و تیر هلاکت را به نجاتیافته میاندازد. خورندهای است که سیر نمیشود، و نوشندهای است که سیراب نمیگردد.
و از مصائب و مشکلات دنیا همین بس است که انسان گرد میآورد چیزی را که نمیخورد و میسازد خانههایی را که در آن نمینشیند، و پس از آن به سوی خدا بیرون میرود درحالیکه با خودش نه مالی را برده است و نه بنایی را منتقل نموده است.
و از تغییر و دگرگونی دنیا همین بس است که میبینی شخصی را که به او رحم میکردند اکنون به او غبطه میبرند و دیگری را که به او غبطه میبردند اکنون به بیچارگیاش رحم مینمایند؛ این نیست مگر به جهت نعمتهایی که به سرعت از بین رفته و سختیهایی که نازل گردیده است.
و از عبرتهای دنیا همین بس است که انسان بر آرزوی خود نزدیک میشود و ناگهان حضور مرگ او را از امیدش قطع میکند؛ پس در آن حال نه به آرزویی دست یافته و نه آرزومند رها میگردد. پس سبحان الله! سرور و خوشی دنیا چه فریبنده و سیراب شدنش چه عطشآور و سایۀ آن چه گرم و سوزنده است! نه آنچه میآید رد میشود و نه گذشته بازمیگردد. پس سبحان الله! چه بسیار نزدیک است زنده به مرده بهجهت ملحق شدن به او، و چه بسیار دور است مرده از زنده بهجهت جدایی همیشگی از او!
تحقیقاً هیچ چیزی از شر و بدی بدتر نیست مگر عقاب آن، و هیچ چیزی خوبتر از خوبی نیست مگر ثواب آن. و هر چیزی از امور و شئون دنیا شنیدنش از دیدن آن بزرگتر و هر چیزی از امور آخرت دیدنش از شنیدن آن بزرگتر است؛ پس (اینک در این دنیا) باید بهجای دیدن امور آخرت، شنیدن آن و بهجای امور غیب و پنهان، خبر آن، شما را کفایت کند.
و بدانید که حقّاً آنچه از دنیا کاسته شود و در آخرت افزوده گردد بهتر است از آنچه از آخرت بکاهد و در دنیا افزوده گردد؛ پس چهبسا کمشدهای که سودمند است و چهبسا زیادشدهای که زیانآور است.
بهتحقیق آنچه که به آن امر شدهاید وسیعتر و گستردهتر است از آنچه که از آن نهی شدهاید، و آنچه که برای شما حلال گشته بیشتر است از آنچه که بر شما حرام گردیده؛ پس آنچه اندک است را به خاطر آنچه بسیار است و آنچه تنگ و محدود است را به خاطر آنچه وسیع و گسترده است، رها کنید و انجام ندهید.
حقّاً که خداوند روزی شما را بر عهده گرفته و شما را به عمل صالح امر فرموده؛ پس طلب روزیِ ضمانت شده برای شما، هرگز نباید اولی باشد از بجا آوردن عمل صالح که بر شما فرض و واجب گردیده است. با اینحال سوگند به خدا که شک و تردید بر شما عارض شده و یقینتان متزلزل گشته تا به مرتبهای که گویا آنچه که برای شما ضمانت شده (روزی) واجب گردیده و آنچه که بر شما واجب بوده (عمل صالح) ساقط گشته است.
پس به انجام دادن اعمال صالحه سبقت بگیرید و مبادرت کنید، و از ناگهان رسیدن اجل و مرگ بترسید؛ زیرا که به بازگشت عمر چنانکه به بازگشت رزق امید است، امیدی وجود ندارد.
آنچه از روزی امروز فوت شود امید به فزونی آن در فردا است، و آنچه از عمر دیروز انسان گذشت و فوت گردید، امروز امیدی به بازگشت آن وجود ندارد. امیدواری با آینده (روزی فردا) است و نومیدی با گذشته (گذشتن عمر) است؛ بنابراین: ﴿ٱتَّقُواْ ٱللَهَ حَقَّ تُقَاتِهِۦ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنتُم مُّسۡلِمُونَ﴾* ”تقوای خدا را آنطور که باید و شاید و سزاوار مقام تقوای اوست بجای آورید، و مبادا مرگ شما را فرا گیرد مگر آنکه شما در درجۀ اعلای اسلام و تسلیم باشید.“» (محقّق)
* سوره آلعمران (3) ذیل آیه 102.
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] روز را به تشنگی در دنیا بهدست آوردند، و اجل و مرگ را نزدیک دانسته پس به انجام عمل نیکو مبادرت و شتاب نمودند، و آمال و آرزوها را تکذیب کرده و اجل و بهسر رسیدن عمر را ملاحظه نموده و در نظر گرفتند.
