Name: کتاب مطلع انوار ج13 - مواعظ رمضان المبارک 1370 هجری قمری - PDF - علامه طهرانی
Availability: InStock
Author: علامه آیتاللَه سید محمدحسین حسینی طهرانی

مطلع انوار ج13

65

ذِكۡرِي فَإِنَّ لَهُۥ مَعِيشَةٗ ضَنكٗا وَنَحۡشُرُهُۥ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ أَعۡمَىٰ﴾ ـ الخ.¹
قرآن می‌گوید: قبل از خوردن شجره،‌ ساتر عورت داشتند و به‌واسطۀ خوردن از آن درخت، عورت آنها نمایان شد؛ تورات به عکس.
قرآن، کذب و خدعه را به شیطان نسبت می‌دهد، زیرا که خدا می‌گوید: اگر از شجره نخوردید گرسنگی و تشنگی و گرمی آفتاب و عریان بودن نصیب شما نخواهد شد، و خوردن از شجره موجب این مشقّات می‌گردد، چنان هم شد؛
1. . سوره طه (20) آیات 115 ـ 124. ترجمه:
  «و ما با آدم عهدی بستیم (که فریب شیطان را نخورد) پس فراموش کرد و ما او را ثابت قدم و استوار نیافتیم. و هنگامی که به فرشتگان گفتیم: ”به آدم سجده کنید“ و سجده کردند مگر ابلیس که ابا و امتناع ورزید. * و آنگاه گفتیم: ”ای آدم! این شیطان دشمن تو و دشمن جفتت می‌‌باشد؛ متوجّه باش که شما را نفریبد و از بهشت بیرونتان ننماید که در آن صورت دچار سختی و مشکلات خواهید شد! * از برای تو در بهشت (همه چیز مهیّاست) جایی است که گرسنه نمی‌شوی و برهنه نمی‌‌گردی! و حقّاً تو در آنجا تشنه نمی‌شوی، و آفتاب گرم بر تو اثری نمی‌گذارد!“ * با همه این سفارش‌ها شیطان در آدم وسوسه کرد و گفت: ”ای آدم، آیا (دوست داری) تو را بر شجرۀ خلود و درخت ابدیّت که هیچ‌گاه کهنه و فرسوده نگردد دلالت نمایم؟!“ * (آدم از شیطان پرسید: ”آن درخت کدام است؟“ گفت: ”همان شجره‌ای که خدا تو را از آن منع کرد؛ از آن تناول کن تا عمر ابد بیابی!“) پس آدم و جفتش از آن درخت (به فریب شیطان) خوردند، و بدین جهت (لباس‌های بهشتی از تنشان دور شد و عیوب و قبائح و) عورت‌های آن دو پدیدار گشت و شروع کردند تا از برگ‌های بهشت چیده و بر روی عورت‌های خود ساتری بنهند. و آدم نافرمانی پروردگارش را نمود و گمراه شد. * سپس پروردگارش او را برگزید و توبه‌اش را پذیرفت و وی را هدایت نمود. * فرمود: ”همگی از آن (مقام) فرود آیید، درحالی‌که بعضی از شما دشمن بعضی دیگر است؛ پس ای آدم و حوّایی که به زمین نزول نموده‌اید، اگر به سوی شما از جانب من هدایتی برسد، هر کس که از هدایت من پیروی کند، هیچ‌گاه گمراه نمی‌گردد و بدبخت و تهی‌دست نخواهد شد. * و کسی که از ذکر من و از یاد من روی گرداند، پس در اثر این إعراض، زندگانی او ناگوار و سخت می‌شود و ما او را در روز قیامت نیز کور محشور خواهیم نمود.“» (محقّق)