مطلع انوار ج13

 این آیات در تورات بوده و بر نصاری هم حجت است. علاوه، در انجیل آیاتی وجود دارد که دلالت بر حرمت شرب خمر می‌کند.

 1. اصحاح 21، سِفر تثنیه، آیۀ 20:

 «و به مشایخ شهرش بگویند این میر ما یاغی شده و به قول ما گوش نمی‌دهد؛ زیرا او می‌‌خواره است.»

 2. اصحاح 21، سفر تثنیه، آیۀ 21 می‌فرماید که:

 «به مردمان شهر بگویید که: جمع شوند و او را سنگ‌سار نمایند.»

 انجیل علاوه بر حرمت خمر، مجازات سختی هم برای مرتکبین به آن قائل شده.

 3. باب اول، انجیل لوقا، آیۀ 15:

 «مدح می‌نمایند ملائکه، یوحنا را برای پدرش زکریا؛ زیرا او در نزد خدا بزرگ است و شرب خمر نخواهد نمود.»

پاسخ به توجیه مسیحیان در جواز شرب خمر

 مسیحیان با تمام این آیات در تورات، نسبت شرب خمر به عیسی و نوح می‌دهند و درعین‌حال عهدین را هم محرّف نمی‌دانند. در مقام مکالمه می‌گویند: این آیات را قبول داریم ولی این آیات یا قبل از شراب خوردن عیسی بوده یا بعد؛ اگر قبل بوده فعل عیسی ناسخ آن است، اگر بعد بوده پس عیسی گناه نکرده.

 در جواب می‌گوییم: هر دو شقّ باطل است:

 در اوّل آنکه: در احکام عقلی که مستقل باشد ـ مثل قبح ظلم ـ نسخ معنا ندارد؛ کما آنکه در اوّل سخن اشاره شد که شرب خمر حرمتش مختصّ به زمانی دون زمانی نیست.

 و از دوّم جواب می‌دهیم که: پیغمبر قبل از بعثت هم نباید به کارهای زشت و نکوهیده و به‌خصوص کارهایی که مزیل عقل است دست زند.

 ختم سخن با روضۀ سر سیّدالشّهدا در مجلس یزیدِ می ‌خواره.¹