عنوان بصری ج۱

مشرّف می‌شدند و به ما سر می‌زدند و به کار و برنامه و وضعیّتمان رسیدگی می‌کردند. روزی صحبت در این بود که: ما به چه نحو به طهران بیاییم؛ در آن موقع به طهران آمدن برایم مشکل بود و دلم می‌خواست حتّی هر سه چهار ماه یک‌بار هم به طهران نیایم، و منظور و فکرم فقط این بود که به درس بپردازم و مطلب را با ایشان این‌طور مطرح می‌کردم. ایشان به من فرمودند:

این مسائلی که می‌گوئید به جای خود محفوظ، امّا شما که در قم هستید، مطالب به گوش شما نمی‌رسد؛ شما این را چه‌کار می‌کنید؟!

آیا متوجّه می‌شوید که ایشان چه می‌خواهند بگویند؟

ایشان می‌خواهند بگویند: این مطالبی را که ما می‌گوئیم چیزی نیست که درِ دکّان هر عطّاری باشد. اینها آمدند و آن حقایق را به نحوی بیان کردند که خط و مشی حیات یک فرد در این صحبت‌ها مشخّص می‌شود، اینها اندوخته و حاصل تجربۀ یک عمر است، اینها مطالب مُلهَم از عالم حقیقت و واقع است، اینها مطالب متّخذ از بزرگان و اولیاء و نتیجه و حاصل یک تجربۀ سلوکی است. ایشان این مطلب را می‌خواهند بفرمایند که این مطالب را کجا می‌توانی در قم پیدا کنی؟!

در دسترس بودن علاّمه طهرانی در ایّام اقامت در طهران

آری، بدین جهت می‌توانم بگویم افرادی که در آن زمان با ایشان حشر و نشر داشتند حتّی بیش از ظرفیت و آنچه که مُتوقّع خودشان بود از ایشان استفاده می‌کردند و بهره می‌بردند؛ و حدّاقل هفته‌ای دو بار علاوه بر مجلس دیگری که با آن سه بار می‌شد، به خدمتشان می‌رسیدند.

خلاصه آنکه ایشان دائماً در دسترس آنها بودند و مطالبی را در آن زمان مطرح می‌کردند که الآن ضروری می‌بینم به مطالب آن موقع ایشان عمل کنم. ولی از وقتی که ایشان به مشهد هجرت کردند و به آستان حضرت امام رضا علیه السّلام مشرّف شدند، دیگر این صحبت‌ها کم شد؛ زیرا تمام اوقاتشان یکسره‌ مشغول تألیف بود. البتّه گاه‌گاهی هم صحبتی می‌کردند و مطالبی را بیان می‌نمودند.

به یادم دارم روزی یکی از دوستان از جایی تلفن کرده بود و می‌خواست از