عنوان بصری ج۲

 روزی ما به محلی رفته بودیم که عده‌ای فقیر در آنجا بودند؛ من به رفقا گفتم اینها واقعاً نیازمندند هرکس می‌تواند، به افرادی که اینجا هستند کمک کند؛ دوستان هم بدون مضایقه کمک می‌کردند. یکی از افراد دست در جیبش نمی‌کرد و به بقیه هم اعتراض می‌کرد که با این کارتان گدا زیاد می‌کنید.

 این‌گونه افراد خود را در این مسائل وارد نمی‌کنند و در عوض‌ وقتشان را به تهمت و غیبت و اینکه فلان‌کس چه کرد و چه خواهد کرد سپری می‌کنند. گویا این افکار که چطور پشت‌سر فلان شخص نامه بفرستیم و دوبه‌هم‌زنی کنیم و چه راه‌هایی را ببندیم، جزء وظایف و واجبات است!

حکایت عجیب علاّمه طهرانی از برخی از علمای نجف

 مرحوم آقا می‌فرمودند:

من در مجلسی در نجف بودم که بین دو نفر دعوا شد و با گوش خود ‌شنیدم که فردی از بیت یکی از آقایان به رفیقش می‌گفت: «چرا فلان شخص (آقای حاج عبدالرّزاق کرمانشاهی) را از کرمانشاه به نجف آوردی و در این بیت اسکان دادی و پیش فلان شخص بردی؟! این افراد را که به نجف می‌آورند باید چند روزی نگه داشت و بیرون کرد؛ زیرا اینان اگر در نجف بمانند و از حقیقت افکار و اخلاق بعضی اطلاع پیدا کنند و قضایای بیت را ‌ببینند، بعد که به بلاد خود می‌روند برای دیگران تعریف می‌کنند و دیگر راه وجوهات بسته می‌شود.»¹

 این چه مصیبتی است؟! چه جریانات و مسائلی در این بیوت می‌گذرد که جرئت نمی‌کنند یک نفر از خارج بیاید و در چنین محیطی ساکن شود؟! آن‌وقت همین آقا به مرحوم کمپانی اعتراض می‌کند و می‌گوید:

این کارهایی که اینها می‌کنند کارهای درویشی و صوفیانه است. روحانی وظیفۀ ابلاغ و تبلیغ دارد و باید در اجتماع باشد؛ مگر به انسان چه می‌دهند که به سجده رود و ذکر بگوید؟!