عنوان بصری ج۲

 آخر ای احمق، تو اصلاً فهم لذت و حلاوتی را که این بزرگ با این اذکار می‌چشد نداری که بخواهی به‌دنبالش بروی! لذت تو در دوبه‌هم‌زدن، تهمت‌ زدن، اختلاف ‌انداختن و نسبت به کسی که می‌خواهد سرش به راه و کار خودش باشد متعرّض ‌شدن و تیشه ‌به ‌ریشۀ اسلام زدن است.

استیحاش علاّمه طباطبایی از ارتباط با علمای ظاهر

 به علاّمۀ طباطبایی اعتراض می‌کردند که چرا وقتی ایشان برای درس بیرون می‌آید سرش را پایین می‌اندازد و به کسی نگاه نمی‌کند؛¹ علاّمه همین مسائل را از امثال شما می‌بیند که دیگر به شما اعتناء نمی‌کند و با شما ارتباط برقرار نمی‌سازد.

 ما باید به خداوند التماس کنیم و از او بخواهیم که وقتی قرار است روزگار انسان به مسائلی بگذرد، آن مسائل را مقرِّب خودش قرار دهد. زمان می‌آید و می‌گذرد؛ اگر انسان این شبانه‌روز را به غیبت بگذراند، می‌گذرد، و اگر هم به ذکر خدا و مسائلی مقرِّب و در راستای انجام تکلیف است، بگذراند، باز هم می‌گذرد.

 بیست‌‌و‌چهار ساعت ما همان بیست‌و‌چهار ساعتی است که بر زید می‌گذرد؛ هیچ فرقی بین آن دو نیست و به اندازۀ یک ثانیه هم به یکی کمتر از بقیه نمی‌دهند. آن‌وقت باید بعد از یک شبانه‌روز نگاه کرد که در پروندۀ ما چه گناهانی نوشته شده و در پروندۀ جناب زید چه مطالب و مسائلی ثبت شده است؛ درحالی‌که امروز گذشته و دیگر پرونده‌اش بسته شده و پروندۀ فردا نیز مربوط به بعد است.

توأم بودن اذکار و عبادیّات با اشتغالات روزمره، شرط اول سلوک

 بنابراین، شرط اول سلوک این است که انسان ذکر و فکر و تهجّد و عبادت را همراه با اشتغالش در این دنیا قرار دهد.

 گاهی افرادی مراجعه می‌کنند و می‌گویند: «ما اشتغالی داریم که مانع می‌شود قرآن بخوانیم؛ و یا باید چه‌ کنیم تا بتوانیم برای صبح بلند شویم؟» این مسائل ساده و عادی پرسیدن ندارد؛ فرضاً انسان باید شب غذای سبک بخورد و زودتر بخوابد تا بتواند بیدار شود.