عنوان بصری ج۲

شخصی دو روز غذا نخورد از دور در صورتش پیداست ـ از فاصلۀ دور از صورت افراد متوجه می‌شود که آیا این فرد شب و بین‌الطّلوعین را به عبادت و بیداری گذرانده است یا خیر!

نیاز روح انسانی به ذکر، قانون ثابت عالم تکوین

 این مسئله بدین‌جهت است که ما برای استفاده از غذای مادی و معنوی، خواسته یا ناخواسته محکوم به قوانین عالم تکوین هستیم و نمی‌توانیم خود را از تحت این نظام بیرون آوریم؛ مثلاً فردی که چاقوی تیزی را در شکم خود فرو ببرد, آن چاقو فرو خواهد رفت و دیگر فرقی نمی‌کند چه کسی این کار را انجام می‌دهد. همان‌طور که نظام این عالم چنین اقتضایی دارد و این مطلب از اَبدهِ‌ بدیهیاتی است که به‌هیچ‌وجه در آن شکی نیست، نظام تربیتی انسان نیز به‌نحوی است که باید با مراقبه طی شود و چنانچه شخص مراقبه نداشته باشد فایده‌ای نخواهد برد.

 فردی که تحصیلِ علوم می‌کند، باید وقت فارغی برای مطالعه داشته باشد و دیگر نمی‌تواند مهمان به منزل بیاورد، چراکه از تحصیل باز می‌ماند و در امتحان مردود می‌شود. هرکس این راه را رفته, موفق می‌شود و هرکه نرفته, خاسر است و دستش از حقایق خالی است.

 وقتی‌که ما در قم درس می‌خواندیم، افرادی بودند که تمام اوقات خود را به پرداختن به مسائل سیاسی، روزنامه ‌خریدن، دائماً صحبت‌ کردن، جلسه‌ گرفتن، تعطیل ‌کردن دروس، راهپیمایی و امثال‌ذلک می‌گذراندند؛ اما چون ما به‌طورکلی کنار بودیم و اصلاً طلبه‌ای جرئت نمی‌کرد به حجرۀ ما بیاید و معارضه‌ یا موافقت کلی‌ای با آنها نداشتیم، از این نقطه‌نظر با ما سر‌ِ آشتی نداشتند. درس‌ خواندن و تمرکز در دروس با رفت‌وآمد مهمان و معاشرت و تفریح و گردش نمی‌سازد و جزء موانع تحصیل علم بر سر راه طلبه و دانشجوست؛ بنده می‌دیدم این یک ساعت فراغت که به رفت‌وآمد‌ مهمان و گفتگوی با او می‌گذرد، گذشته است و دیگر برنمی‌گردد.

حکایت مرحوم آیةالله بروجردی در لزوم اهتمام به وقت

 شخصی داستانی را از مرحوم آقای بروجردی برای پدرمان نقل می‌کرد که من هم گوش می‌دادم؛ ایشان می‌گفت: