عنوان بصری ج۲

روزی یکی از وعّاظ معروف طهران که برای دیدن آقای بروجردی به قم آمده بود, ظاهراً در حجرۀ آیةالله مطهری ـ رحمة الله علیهما ـ وارد می‌شود. آن شخص واعظ به منزل آقای بروجردی می‌رود و ایشان به خادم خود می‌فرمایند: «بگویید من الآن برای ملاقات مجالی ندارم.»

مرحوم آقای بروجردی بعد از اتمام درس به اتفاق بعضی از اطرافیان خود به حجرۀ مرحوم آقای مطهری می‌روند که از این واعظ دیدن کنند؛ وقتی وارد می‌‌شوند و متوجه می‌شوند که ایشان به طهران مراجعت کرده است، به آقای مطهری می‌فرمایند: «از قول من به ایشان سلام برسانید و بگویید اگر شما یک منبر بسیار مهم در یک موقعیت خاص داشته باشید که ‌باید برای این منبر در فرصتی کوتاه مطالعه کنید و آن‌وقت برای شما مهمان بیاید، آیا مطالعه را کنار می‌گذارید و به صحبت با او می‌پردازید یا اینکه عذرخواهی می‌کنید و به این مطلب اهم ترتیب اثر می‌دهید؟! من در قبال این جمعیت فضلاء و طلاب که برای درس آمده‌اند، چه جوابی باید بدهم؟!»

مرحوم آقای مطهری مطلب را به واعظ بازگو می‌کند و او می‌گوید: «نه‌تنها من از جواب ردّ ایشان ناراحت نشدم، بلکه بسیار خوشحال شدم.»

حکایت استفتاء از مرحوم آیةالله بروجردی و پاسخ لطیف ایشان در اهمیت وقت فقیه

 مرحوم آقای بروجردی بسیار مرد باواقعیت, باتقوا و عالمی بود. روزی بنده در منزل یکی از علمای معروف طهران بودم؛ ایشان بعضی از نوشتجاتش را آورد تا بنده مطالعه کنم. در بین آنها به مسئله‌ای برخوردم که در عین تعجب، بسیار مرا خوشحال کرد؛ ایشان از مرحوم آقای بروجردی ـ رضوان الله علیه ـ نسبت به یک مسئلۀ وقفی استفتایی کرده بود؛ در جواب فرموده بودند:

این مسئله احتیاج به تأمل بیشتری دارد که در مراجعه به اهل خِبره و بصیرت در عرف روشن می‌شود؛ تضییع وقت فقیه به این‌گونه استفتائات صحیح نیست.

 مرحوم آقای بروجردی با این کلام می‌خواهد بگوید: من آدمی هستم که وقتم ارزش دارد و اهل این نیستم که افراد را دور خود جمع کنم و رساله بدهم و با