عنوان بصری ج۲

هزار کلک اطرافم را شلوغ کنم؛ من فردی هستم که احساس می‌کنم اگر بخواهم در خدمت دین و اسلام باشم, باید تحفّظ بر وقت داشته باشم و شما که شخص عالمی هستید, صحیح نیست وقت مرا با این مسائل بگیرید. این کلام نشان از واقعیت و اهل دنیا نبودنِ ایشان می‌کند؛ ما کجا دیگر می‌توانیم مثل اینها را پیدا کنیم؟!

 باری، سالک که در مقام اثبات، از حضرت حق ابتعاد پیدا کرده و از حقیقت مجرد و صفای محضِ اولیۀ خود به‌دور افتاده است، باید برای رسیدن به مدارج عالی کارهایی انجام دهد که مانع از توغّل او در دنیا شود. او باید برای رسیدن به آن حقایق مجرّده و به‌فعلیت درآوردن آن استعدادات و قوای اجمالیِ در نفس، به عبادات و مسائل معنوی اشتغال داشته باشد و از گناه و اشتغالات عامۀ مردم دوری کند؛ جز این چارۀ دیگری وجود ندارد.

منافات تکوینی ارتکاب محرّمات با وصول به خداوند متعال

 اگر انسان چهل روز به ذکر و عبادت و مراقبه اشتغال داشته باشد، تمام اثرات آن اربعین با یک تهمت به رفیق و غیبت از مؤمن خنثی می‌شود و از بین می‌رود؛ مسیر و راه همین است. این دو مسئله با یکدیگر توافق و التیام ندارند؛ زیرا خداوند متعال نظام وصول به خود را منافی با ارتکاب محرّمات و امور مانعه قرار داده است و از این نظام تعدّی و سرپیچی نمی‌کند.

ضرورت ذکر در انکشاف حقایق توحیدی

 یکی از امور لازم برای رسیدن به مقام کمال و استجماع ظهورات مختلفۀ صفات و اسماء جمالیّه و جلالیّۀ حق، پرداختن به اوراد و اذکاری است که موجب تلطیف و تجرّد نفس شده و بالنّتیجه انکشاف حقایقی از اسماء و صفات حق را در پی خواهد داشت؛ از این مسئله هیچ گریز و گزیری وجود ندارد.

لزوم تناسب عمل انسان به‌حسب سیر در هر عالمی از عوالم وجود

 عالم وجود دارای مراتب و مراحل مختلفی است: عالم ماده؛ عالم برزخ و مثال؛ عالم ملکوت؛ عالم جبروت؛ عالم لاهوت. این مراتب از مرتبۀ ماده شروع و به مراتب اسماء کلّیه و مرتبۀ ذات حق منتهی می‌شود. سالک برای رسیدن به این مراتب, قطعاً احتیاج دارد که در هر مرحله‌ای برحسب دقت و ظرافت ظهوراتِ عوالم عِلوی، اعمال متناسبی را انجام دهد. این اعمال باید برای هر مرتبه‌ای از