عنوان بصری ج۲

روزی ما را به مجلس ختم معظمی در بالای شهر دعوت کردند. واعظ در بالا‌ی منبر به‌جای اینکه از آخرت، تعلق نداشتن به دنیا، مسائل قبر، حساب‌وکتاب و این نوع مطالب سخن بگوید که جنبۀ تنبّه و تذکر داشته باشد، از اقسام سگ صحبت می‌کرد و می‌گفت: «ما چند نوع سگ داریم: سگ گلّه, سگ وحشی، سگ پاسبان, سگ شکاری، و در اسلام ذبیحۀ سگ شکاری حلال است.»

وقتی از منبر پایین آمد به او گفتم: «آقا جان! حرفت حَسَن و خوب است، ولی حرف صالح و صلاحیت‌داری نیست. درست است که چند نوع سگ داریم اما این صحبت به درد مجلس ختم نمی‌خورد؛ اینها که فردی از خانوادۀ خود را از دست داده‌اند, نیامده‌اند که در این مجلس از اقسام سگ صحبت بشنوند.»

 هرکدام از ادعیه‌ای که ازطرف ائمه علیهم السّلام برای رشد و تکامل انسان وارد شده است, مرتبۀ خاصی را می‌طلبد: اگر شما هنگام غروب آفتاب دعای صباحی را که مختص به صبح است بخوانید، اصلاً وفق پیدا نمی‌کند؛ اگر دعای سِماتی را که برای عصر جمعه وارد شده است در صبح جمعه بخوانید، آن اثر را ندارد. دعای افتتاح در شب‌های ماه مبارک رمضان وارد است, نه صبح تا ظهر؛ این دعا برای وقتی است که انسان از سحر تا غروب مبطلی انجام نداده و روزه در او تأثیر گذاشته و بعد از افطار اثرات خاصی برای صائم پدید آمده است.

آثار اشتغال افراطی به اذکار الهی

 اگر قرار باشد شخصی ادعیه را از اول تا آخر مفاتیح بخواند، مثل این است که در یک دیگ برنج، سرکه، شکر و نخود ریخته شود و دیگر کسی نتواند از آن غذا چیزی بخورد. اگر گفته شود: تمام این ادعیه از معصوم است، باید گفت: خود معصوم هم این‌گونه دعا نمی‌خواند؛ امام علیه السّلام هر دعایی را در یک‌وقت و متناسب با حال خود می‌خوانده است.

 ممکن است ذکری در یک حال برای انسان مفید باشد، اما همان ذکر در حال دیگر آن فایده را نداشته باشد، بلکه اثر آن حال قبلی را از بین ببرد؛ زیرا همان‌طور