عنوان بصری ج۲

دیدگاه توحیدی و پدرانۀ رسول خدا نسبت به کفار

 رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم کفر را در مقابل اسلام نمی‌دید تا از افزایش افراد مسلمان خوشحال شود؛ پیغمبر کفر و اسلام را در اتّجاه توحید، یکی قرار می‌داد و به همان مقدار برای یک فرد مسلمان دل می‌سوزاند که برای یک ‌فرد کافر دل می‌سوزاند. ناراحتی پیغمبر فقط‌وفقط از این بود که چرا پردۀ جهل از جلوی چشمان این کافر کنار نرفته است؛ نه اینکه در نفس حضرت حساب‌وکتاب و باندبازی و راست و چپی باشد و بخواهد تسویه‌حساب کند.

 برای رسیدن به چنین مرحله‌ای است که خداوند می‌فرماید: فقط اسامی مرا بخوانید و به من و نشانه‌هایم توجه کنید که آنچه در این عالم می‌گذرد سراب است و به‌دنبال دیگری نروید.

 شخصی را فرض کنید که برای استخدام در اداره‌ای به‌جای اینکه راجع‌به تقاضایش مستقیماً با رئیس صحبت کند، عریضه‌اش را به دربان بگوید! این دربان تا طبقۀ اول هم نمی‌تواند برود و کاری از او ساخته نیست. خداوند متعال راه ورود بندگانش را به حریم خود باز کرده است. اگر راه بسته بود، می‌گفتیم: «خدایا تو در را بستی، و ما مجبور شدیم به سراغ دیگران برویم»؛ اما خداوند می‌فرماید: ﴿وَلِلَّهِ ٱلۡأَسۡمَآءُ ٱلۡحُسۡنَىٰ فَٱدۡعُوهُ بِهَا﴾؛ به‌دنبال من بیایید، جز من می‌خواهید به سراغ چه کسی بروید؟!

حقیقت عرفان انحصار اتّجاه انسان به‌سوی مبدأ واحد است

 حقیقت عرفان و توحید انحصار اتّجاه انسان در همۀ امور به‌سوی مبدأ واحد است. انسان باید در اتّجاه خود برای انجام هر عملی اسماء حسنای الهی را در نظر بگیرد؛ باید از همان هنگام صبح که درِ منزل را باز می‌کند و به‌دنبال کسب می‌رود تا وقتی‌که دوباره به منزل برمی‌گردد اسم «رازق» در نظر او باشد. منظور از فقرۀ ﴿فَٱدۡعُوهُ بِهَا﴾ این نیست که شخص در هنگام راه رفتن در خیابان دائماً ذکر «یا رزّاق» بگوید، بلکه به این معناست که انسان وجهۀ دل خود را آن اسماء الهی قرار دهد.

 یکی از دستورات کسب رزق این ‌است‌ که وقتی انسان از منزل خود حرکت می‌کند، فقط یک مسئله مورد نظر او باشد و آن اینکه خود را در تحت هِیمنه و