
مهر فروزان
نمائی اجمالی از شخصیت علمی و اخلاقی حضرت علامه آیة الله حاج سید محمد حسین حسینی طهرانی
کتاب شریف «مهر فروزان» اثر ذیقیمتِ حضرت آیةالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللهسرّه میباشد که به معرّفی اجمالیِ شخصیت علمی و اخلاقیِ عارف بالله و بأمرالله حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّساللهنفسهالزکیّة پرداخته و شمّهای از اصول تربیتی و سیرۀ عملی آن عارف ربانی را برای جویندگان راه خدا و پیروان مکتب اهلبیت علیهمالسلام به رشتۀ تحریر درآورده است. اهمّ مطالب مندرج در این اثر: • نقش بسزای علامه طباطبائی در ساختار معرفتی علامه طهرانی • عقل و شرع و شهود سهرکن اساسی مکتب عرفانی علامه طباطبایی • ارتباط وثیق علامه طهرانی با آیةالله سیدجمالالدین گلپایگانی • خوف از ابتلاء به مرجعیّت و التجاء به ائمه علیهمالسلام • ارتباط با عارف بالله حضرت آیةالله حاج شیخ محمدجواد انصاری همدانی رضوانالله علیهما • توفیق اتصال به محضر آیتالحق و العرفان، حاج سیدهاشم حداد رضواناللهعلیه • اساس فعالیت علامه در مسجد، تببین معارف بدون مصلحتاندیشی • تربیت طلّاب و دانشجویان علوم اسلامی، و شاگردان سلوکی • بعضی از مبانی علامه طهرانی در مسائل مختلف فقهی و اجتماعی • منع علامه از ورود افراد در مسائل ربویِ بانکها • حرمت رجوع به حکّام ظالم در مرافعات • اهتمام به اداء نماز در پنج نوبت • مواظبت علامه طهرانی در استعمال عناوین و تعابیر واقعی • عدم تنازل از توحید در روش تربیتی مرحوم علامه • اهتمام علامه بر حفظ شاخصههای فرهنگی اسلام و تشیع • شخصیت سیاسی علامه طهرانی • ملموسبودنِ روح حیات و ارتباط با ضمیر خواننده در تألیفات علامه طهرانی • خدمت به خلق و ایجاد محبت و صفا از خصائص علامه طهرانی • عظمت روح و تعالی نفسِ قُدسیِ علامه طهرانی
مهر فروزان
32معرفت و وصول به حقیقت و کنه شریعه و آبشخور مکتب وحی دید، بیمضایقه آنچه را که نتیجۀ تجربۀ علمی و سلوک عرفانی او طیّ سالیان متمادی در محضر بزرگان و اعلام حوزۀ نجف، همچون شیخ محمّد حسین غروی اصفهانی و آقا سیّد حسین بادکوبهای، بالأخصّ فرید عصر و وحید دهر، ترجمان قرآن و سلمان زمان، آیة الحقّ و العرفان آیة الله العظمی سیّد علی قاضی طباطبایی1 ـ رضوان الله علیهم ـ بود، به ایشان منتقل کرده و لُبّ و لُبابِ حقیقة المعرفة را تفهیم نمود.
تفسیر علاّمه طباطبایی از حدیث شریف: «إنّ الله ما خَلَقَ خَلقَ اللهِ إلّا لِیَعرِفوهُ»
روزی ایشان به استاد خود، علاّمه طباطبایی میگویند:
چگونه میتوان به مغزی و مراد این حدیث شریف مرویّ از حضرت سیّدالشهدا علیه السّلام رسید؟ که میفرمایند:
«أیُّها النّاسُ! إنّ الله ما خلَقَ خَلقَ اللهِ إلّا لِیَعرِفوهُ، فَإذا عَرَفوهُ عَبَدوهُ و استَغنَوا بعِبادَتِهِ عن عبادَةِ ما سِواهُ.
فقالَ رجُلٌ: یا بنَ رسولِ الله! ما مَعرفةُ اللهِ عزّوجلَّ؟
فقالَ: مَعرفَةُ أهلِ کُلِّ زَمانٍ، إمامَهُ الّذی یَجِبُ علیهِم طاعَتُه.»2و3
- جهت اطّلاع بیشتر پیرامون احوال حضرت آیة الله قاضی ـ رضوان الله علیه ـ رجوع شود به مطلع انوار، ج ٢، ص ٢٩ الی ١١٧. (محقّق)
- بحارالأنوار، ج ٥، ص ٣١٢.ترجمه از لمعات الحسین، ص ١١:
«ای مردم! به درستی که خداوند خلق خود را نیافریده است، مگر از برای آنکه به او معرفت و شناسایی پیدا کنند. پس زمانی که او را بشناسند، در مقام بندگی و عبودیّت او بر میآیند؛ و به واسطۀ عبادت و بندگی او از عبادت و بندگی غیر او ـ از جمیع ما سِوی ـ مُستغنی میگردند.
در این حال مردی گفت: ای پسر رسول خدا! معرفت خداوند عزّ و جلّ چیست؟
حضرت فرمود: معرفت و شناخت اهل هر زمان، امام خود را که واجب است از او اطاعت و پیروی نمایند.» - امام شناسی، ج ٣، ص ٣١:
«در اینجا حضرت معرفت خدا را عین معرفت امام شمرده است، چون راه منحصر برای
معرفت خدا معرفت امام است؛ چون اوّلاً: تعلیم و تربیت و اخذ احکام دین توسّط امام صورت میگیرد، و ثانیاً: امام اسم اعظم خداست و معرفت آنها به نورانیّت عین معرفت خداست؛ بنابراین معرفت امام و معرفت خدا از هم جدا نبوده و قابل تفکیک نیستند.»
