نسبت امکان ذاتی و امکان وقوعی در تناهی عالم

اشکالی که به این مسئله وارد می‌شود این است که صحبت در حصر بین دو نقطه و حصر بین حاصرین نیست بلکه صحبت در عدم تناهی در خود نقطه هست! یعنی در فرض خود نقاط در نامتناهی بحث می‌کنیم والاّ بله، بین دو نقطۀ ده سانتی هم ده سانت متناهی است. یک متری هم متناهی است و یک فرسخی هم بین دو چیز متناهی است ولی صحبت در این است که شما نقطه را متناهی فرض کردید بعد آن‌وقت مجبور شدید بگویید که پس حصر بین حاصرین هم متناهی خواهد بود ولی فرض این است که ما نقطه را غیر متناهی فرض می‌کنیم چرا شما حصرش را متناهی فرض می‌کنید؟! می‌گوییم که شما این نقطه‌ای را که می‌خواهید تصور بکنید این نقطه حد یقفی ندارد. اگر قرار باشد بر اینکه مکان را حقیقی بدانیم والاّ اگر غیر حقیقی بدانیم ممکن است که بالأخره فرض بشود یک وقتی این اجرام تمام بشود همان‌طوری‌که کرۀ زمین محدود است و برای محدودیتش هم حساب‌وکتاب و نظم و انضباطی دارد ممکن است لعلّ به یک جایی برسیم و بگوییم که اجرام تمام می‌شوند مگر لازمۀ فیض خدا این است که اجرام نامتناهی باشند؟! اگر لازمۀ فیض خدا این است که اجرام نامتناهی باشند بنده هم می‌گویم که لازمۀ فیض خدا این است که کرۀ زمین به‌اندازۀ همۀ اجرام باشد! این که دیگر نشد چون حالا فیض خدا عام است پس باید کرۀ زمین را هم بزرگ کند، این مقدار با فیض منافات دارد! چون فیض خدا عام است این انسانی که دو متر یا یک متر و هفتاد سانت خلق کرده است باید این انسان را دراز مثل چنار درست کند چون فیض خدا عام است، هرچه درازتر باشد بهتر است!! این قضیه چه استلزامی دارد و حالا این فیض نامتناهی بودن ... درحالی‌که داریم: ﴿لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِيٓ أَحۡسَنِ تَقۡوِيمٖ﴾؛¹ ما انسان را در بهترین نوع و شکل خلق کردیم در یک حالت اعتدال و در یک حالتی که...