بطلان نظریه اولویت وجود و عدم نسبت به ماهیت

یک وقت ما خدمت مرحوم آقا ـ رضوان ‌الله‌ تعالی‌ علیه ـ بودیم. شعری بود که مرحوم آقا همان یک شعر را فرموده بودند و این شعر یک حساب و کتاب خاصی داشت. صحبت این شعر شد و یکی همین‌طوری گفت که شعر همین است و بس! ما همین‌طور ساکت بودیم و چیزی نگفتیم، حرفی نمی‌زدیم! وقتی که بیرون آمدیم صحبت شد و آن شخص گفت که تو چرا هیچ حرفی نزدی؟! گفتم که هرچه بود شما گفتید! گفت: می‌گفتی که همین است و بس! گفتم: خب دیگر زبانمان بسته شد! بعد گفتم که آخر تو که می‌گویی: شعر همین است و بس، بگو ببینم همین اولین خطش یعنی چه؟! 

این سر ولا یعنی چه؟ لؤلؤ لالا یعنی چه؟ گفت که همین است دیگر! گفتم: بله دیگر همین است و بس! این آقا اصلاً نمی‌فهمد که [مطلب چیست]، همین بگوییم و بزنیم و بعدش صلوات هم بفرست و یا علی قضیه را ختم کن! گفتم: نه آقا جان این [روش] صحیح نیست! درست است که این شعر یک خصوصیت دارد و در این مسئله است و فلان اما حالا اگر امام سجاد علیه‌السّلام شعری را گفته باشد، آیا این بر او ترجیح دارد؟! فرض کنید سیدالشهدا علیه‌السّلام شعری را گفته باشد، همین اشعاری که هست، ترجیح دارد؟! یا آن شعر امام علی‌ النقی علیه‌السّلام که می‌فرماید: «باتوا عَلی قُلَل الأجبال تَحرسُهُم»¹ آیا واقعاً این بر او ترجیح دارد؟! اینها چیزهایی است که صحیح نیست!

اتقان و اِحکام طریق مستلزم رعایت موازین

اتقان آن طریق و اِحکام آن طریق به رعایت موازین است! اولاً ازنظر وزن و قافیه که خب قافیه‌ای ندارد و اگر بخواهیم اشکال عروضی وارد کنیم اشکال زیاد است! آن روح معنا و حقیقت آن است که بسیار عالی و بالا است که در آن حرف نداریم. این خطری است که من نه‌تنها در آن موارد، حتی در این چیزها هم احساس می‌کردم.