اصالت وجود و کیفیت جعل در خلقت عالم

اهمیت عدم توجه به احوالات دیگران و پرداختن به خود

یک شب راجع به حاج محمدعلی قضیه‌ای پیش آمد و مرحوم حداد شروع کردند از حاج محمدعلی انتقاد کردن. آقا این ناراحت هم شده بود! به آقا می‌گفتند که آقا او به همه چیز کار دارد! آخر به تو چه مربوط است که فلان می‌کنید و این حرف‌ها! او هم ناراحت شده بود! حالا ناراحت شده بود جواب هم می‌داد! خب بابا ساکت شو دیگر بی‌تربیت! چیز نداریم چرا این‌قدر...؟! نه! معنا ندارد که درِ خانۀ شما باز باشد و هر الاغی بیاید! همین‌طوری می‌گفت! آقا هم ناراحت بودند. ساکت شو بی‌تربیت! دارند صحبت می‌کنند! ما هم شانزده یا هفده ساله بودیم بچه بودیم ولی به‌اندازۀ خودمان می‌فهمیدیم که این کار اشتباه است. فردا به حاج محمدعلی گفتم که این حرف‌ها چیست که می‌زنی؟! [گفت که] تو بچه‌ای نمی‌فهمی! گفتم که من یا بچه هستم یا بزرگ هستم این کار تو اشتباه است! آخر مدام ما را چیز می‌کرد و با ما کلنجار می‌رفت! من گفتم که این کار تو اشتباه است. یا من بچه هستم یا بزرگ هستم هرچه هستم و تو هم هرچه هستی من این را قبول ندارم! نسبت به او این‌طور می‌گفتند که او می‌آید و این‌طور می‌کند و به این‌وآن کار دارد. بعد ایشان خودش مثال زد و گفت که نگاه کنید این آقا شیخ فلانی بلند می‌شود اینجا می‌آید و ساکت است یک ساعت ساکت می‌نشیند و استفادۀ خود را می‌کند و می‌رود و به شخص دیگری هم کاری ندارد و می‌آید حظّ خودش را می‌برد. این مطلب است!

اگر انسان واقعاً همیشه و در هر وضعیت و موقعیتی [این مطلب را] به‌کار بگیرد و سرش فقط به کار خودش باشد و اصلاً به دیگری کاری نداشته باشد آن‌وقت می‌تواند به یک نصیبی برسند والاّ اگر انسان در راه خودش حواسش به این باشد که فلانی چه کرد و فلانی چه می‌کند و او این‌طور رفت و او این را دید و او این کار را کرد یا می‌خواهد بکند، این مسائل حد یقفی ندارد و بعد متوجه می‌شود که عمرش بر باد رفته است و نصیبی پیدا نکرده است!