سیره عملی و اخلاقی مرحوم علامه طهرانی

[در حال عمامه‌گذاری]:

دأب مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ این بود که خودشان عمامه را روی سر شخص می‌بستند اما ما حالا همین‌طور می‌گذاریم! «اللهمَّ اجْعَلْنه فی دِرْعِکَ الْحَصینَةِ الَّتی تَجْعَلُ فیها مَنْ تُریدُ».¹ [سه مرتبه]

اللهم ألبِسهُ لباسَ التقویٰ و زَیِّنْهُ بِزینةِ الهدیٰ و أجْعَلهُ مِن شیعةِ أمیرالمؤمنین و اجعلنا مِن الذابین عَنه و دافعین لِحَریمِ الأئِمةِ عَلیهم‌السّلام و اجَعَلنا مِن شیعةِ مولانا صاحبِ الزَّمان بِحَقِ صاحبِ هذه الیلةِ المبارکة.

خدایا ما را از یاران واقعی و منتصرین دین و مکتب آن حضرت قرار بده! و در هر حالی دست ولایت آن حضرت را از سر ما کوتاه مگردان! و مسیر و ممشای ما را ممشای آن حضرت، و ممات ما را ممات آنها و محیای ما را محیای آنها قرار بده! اللهم صل علی محمد و آل محمد!

[بعد از گذاشتن عمامه]: بسیار خوب! خیلی هم به شما می‌آید!

این هم سکۀ حضرت برای شما و یک شیشۀ عطر هم برای شما باشد! دیگر ببینم در جیبم چه چیزی هست!

تلمیذ: ...

استاد: ما این حرف‌ها را برای شما زدیم ها!

اللَهم صل علی محمد و آل محمد