نقد و بررسی فرضیه نسبیت انیشتین و ماهیت زمان

ثانیه یک امر اعتباری است و ما آن را اعتبار می‌کنیم. یک وقتی شما ثانیه را در یک متر لحاظ می‌کنید مثل اینکه حرکت دست من از این نقطه تا این نقطه مثلاً پنجاه سانت است، می‌گویید که الآن این پنجاه سانت در یک ثانیه انجام شد. یک وقتی همین حرکت شدیدتر است و حرکت در یک متر در ثانیه می‌شود و من دستم را از اینجا برمی‌دارم و در آنجا می‌گذارم. سرعت زیادی که الآن در این دست من انجام شد، این دخالت به زمان خارج ندارد بلکه آن زمان در جای خودش محفوظ است، سرعت بیشتر می‌شود! یعنی الآن فاصلۀ زمانی کمتری با سرعت بیشتری در خارج محقق است؛ یعنی در اینجا سرعت موجب می‌شود که زمان کمتری را در دو فاصله انجام بدهید ولی فرقی به حال زمان نکرده است، زمان در اینجا به حال خودش هست و سرعت در اینجا زیاد شده است.

البته اینها می‌گویند: در سرعت نور جرم تبدیل به انرژی می‌شود و در آنجا ماده وجود ندارد. حالا تا قبل از آن، این سرعتی که در اینجا هست که اینها می‌گویند: اگر شخصی بخواهد با سرعت نور مثلاً 290 هزار کیلومتر در ثانیه به یک جایی برود و بیاید، خب این در یک سرعت شدیدی یک فاصله‌ای را طی کرده است؛ از اینجا تا کرۀ ماه که 384 هزار کیلومتر فاصله است، این 384 هزار کیلومتر را وسائل فضایی با هفت برابر سرعت صوت در دو شبانه‌روز می‌روند، همین فاصله را در 290 هزار کیلومتر در چند ثانیه می‌روید؟ حدوداً در یک و نیم ثانیه می‌روید یعنی در یک و نیم ثانیه از اینجا به کرۀ ماه می‌رسید! بسیار خوب در یک و نیم ثانیۀ دیگر هم به کرۀ زمین برمی‌گردید یعنی مجموعاً سه ثانیه می‌شود، یک ثانیه هم آنجا می‌مانید، با این یک ثانیه، مجموعاً چهار ثانیه می‌شود! خب طوری نشده است شما الآن چهار ثانیه در زمان را طی کردید. چرا؟ چون زمان با شما قرین است و زمان اصلاً به سرعت کاری ندارد.