اثبات وجود ذهنی از طریق تصور معدوم

بله، کیفیّت اعتبار زمان در اعتبارِ معتبر است، من می‌خواهم که بیست و چهار ساعت را تبدیل به شانزده ساعت بکنم، چه اشکالى دارد؟! آیه نیامده است که باید این‌طور باشد! آیا مردم در زمان پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم شبانه‌روز را بیست و چهار ساعت مى‌دانستند؟! حتّى خیال نکنید اینکه ما در روایات داریم که فَجَلَسَ عِندَهُ ساعَةً،¹منظور شصت دقیقه است، بلکه یعنى یک چند دقیقه! مثلاً ده دقیقه را در زمان سابق مى‌گفتند که فَلَبِسَ ساعَةً! من‌باب‌مثال وقتی می‌گوید که فَلَبِسَ ساعَةً فالتَفَتَ عَلَیهِ؛ یعنى یک ساعت پیش منصور دوانقى نشسته بود و بعد از یک ساعت منصور دوانقى سرش را برگرداند! نه منظور یک برهه‌اى از زمان و یک مقدار خاصّى از زمان است نه اینکه یک ساعت منظور است.

مثلاً بعضی از این آقایان اطبّاء هستند که وقتى آدم وارد مطبشان مى‌شود خودش را بی‌خود به کاری مى‌زند و سرش را مشغول به کارى مى‌کند که مثلاً من سرم گرم است و مشغول هستم، حالا مریض نشسته است بعد از یک مدّت و ساعتی سرش را برمی‌گرداند و می‌گوید که بفرمایید! یک‌دفعه ما رفته بودیم پیش یک طبیبی در طهران، بندۀ خدا خیلى هم سرش شلوغ بود. من وقتی داخل مطب رفتم دیدم دارد براى من فیلم درمى‌آورد؛ تا دیدم سرش را پایین انداخته است من هم یک روزنامه برداشتم و شروع کردم به خواندن! گفت: بفرمایید! گفتم: سرتان را بالا کنید تا بفرمایم! گفت: گوشم با شما است! گفتم: من مى‌خواهم چشمتان هم با من باشد! یک نگاهى به ما کرد، دید تا حالا یک چنین مریضى نیامده است، خیلى خودش را جمع کرد.

گفتم: آقاجان رسم معاشرت بر این است وقتى که یک شخصی بر انسان وارد مى‌شود به او سلام بکنند و احترامش را نگه دارند، درست است که مریض به طبیب مراجعه مى‌کند و به او نیاز دارد ولى طبیب هم باید مراعات حال مریض را بکند و رعایت احترام او را داشته باشد! دیگر با هم رفیق شدیم و الآن هم با هم رفیق هستیم، از اطبّاء خیلى معروف جرّاحى پلاستیک معروف طهران است.²