کیفیت ابداع صور ذهنی توسط نفس

من در کنار ـ جنازه ـ بدن آقا در بیمارستان ایستاده بودم دیگر قلب از کار افتاده بود و دکترها همین‌طور داشتند مالش مى‌دادند و فلان مى‌کردند اما دیگر قلب به‌کلى از کار افتاده بود. بنده خدا دکتر ... گریه مى‌کرد و آن یکى چه بود و فلان و این حرف‌ها و همه [ناراحت] بودند و ما هم کنار ایستاده بودیم و مى‌خندیدیم! مى‌گفت که این عجب آدمى هست! یک بنده خدایى که الآن مشهد هست و از رفقا است و در آنجا بود، آمد گفت که آقا آخر یک کارى بکنید! من یک لبخندى به او زدم و گفتم که بین ایشان و بقیۀ بندگان خدا چه فرقى است؟ چرا ایشان نباید بمیرد؟! البته اینها را نگفتم، فقط همین یک تکه را گفتم که بین ایشان و بقیه چه فرقى است؟! چرا باید جلوى تقدیر و مشیت الهى را بگیریم درعین‌حال که بعدش هم گریه کردیم، حالا آنجا خنده‌مان گرفت، نمى‌دانم چرا؟! آنجا خنده‌مان گرفته بود [لابد] از بیعاری بود!!

اگر قرار بر این است که تقدیر و مشیت الهى بیاید چرا براى ایشان نیاید و برای آن پیرزنى که دو ساعت قبل در اتاق کناری از دنیا رفت بیاید؟! چرا؟! مشیت الهى بر این است که بیایند و بمیرند. براى رسول خدا آمد، براى امیرالمؤمنین آمد، براى حضرت زهرا آمد، براى امام حسن و امام حسین آمد، براى همه آمد و براى امام زمان عجّل الله تعالی فرجه هم مى‌آید! حالا اگر امام زمان بیاید و دنیا را بگیرد و بعد از چند سال فوت کند ما باید بگوییم که اِ چه شد؟! چرا امام زمان مرد؟! خب باید بمیرد! پس چه؟! بالأخره باید بمیرند و فوت کنند! اینها مسائلى است که نفس را قوام مى‌دهد. همان کلامى که رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم گفت:

در قضیۀ فوت حضرت ابراهیم [می‌گویند]: «العَینُ تَدمَعُ و القَلبُ تَحزَنُ و لا نَرضیٰ إلاّ بِما شاء الله بِرضائه؛¹ قلب محزون مى‌شود و چشم گریه مى‌کند و راضى به رضاى خداست!» حضرت زینب علیهاالسّلام چه مى‌گفت؟! حضرت زینب هم همین را مى‌گفت: «ما رَأیتُ إلاّ جمیلاً»!² در عین اینکه گریه‌اش را مى‌کرد. واقعاً مسئلۀ [سختی بود] ولى درعین‌حال نفس حضرت زینب نفس مستقیمى بود و قوام و ثبات داشت، تمام این بلایا به سرش درمى‌آید شب بلند مى‌شود نماز شبش را هم مى‌خواند! این ثبات دارد.