ماهیت و اعتبار در فلسفه اسلامی

من‌باب‌مثال در آنجایی که پسر خردسال و طفلی را برای دختری عقد می‌کنند، ولیّ هردو این را برای او عقد می‌کند، خب در اینجا عمل ممتنع است. از طفل هم گذشته، حتی اگر در مورد رضیع نکاح انجام بشود، در اینجا باز هم عمل نکاح ممتنع است و در مورد رضیع دیگر امکان ندارد. بنابراین ولیّ طفل چه نیّتی در ذهن خود دارد که به‌واسطۀ آن نیّت و آن هدف، یُعَدُّ هذا زَوجٌ و هَذه زَوجَةٌ؛ یعنی با آن نیّت، این رضیع و رضیعه هردو متبدل به این عنوان و معنون به‌عنوان زوج و زوجه می‌شوند. چه مسئله‌ای در اینجا تحقق پیدا می‌کند؟! این در اینجا نفس همان تعلق زوجیت است یعنی اینکه در تحت ارتباط خاصّ با اوست و این ارتباط خاص جدای از محرمیت و جدای از نفس عمل نکاح است و این یک مطلب خاصی است که عرف این را می‌داند که اسم این ارتباط و علقۀ خاص زوجیت است، چه اینکه عمل زوجیت و نکاح محقق باشد یا نباشد!

فرض کنید رضیعه‌ای را به متعۀ رضیعی درمی‌آورند، خب در اینجا عمل نکاح در مورد این رضیع یا مثلاً طفل دوساله امتناع دارد! عمل نکاح با یک طفل دوساله و صغیره امتناع دارد و ممتنع است. دراین‌صورت این نحوۀ عمل و اعتبار عبارت از آن تعلق خاص است که آن تعلق خاص غیر از محرمیت و ارتباط زناشویی است، او فرق می‌کند و یک مسئلۀ دیگری است که محرمیت و عمل نکاح و مضاجعت از آثار مترتب بر اوست.

عدم وجود صیغۀ‌ محرمیت در شرع

بناءًعلیٰ‌هذا اینکه می‌گویند: ما صیغۀ محرمیت داریم، اصلاً در شرع چیزی به نام صیغۀ محرمیت نداریم زیرا محرمیت عبارت از محرمیت خواهر و برادری است، خب خواهر و برادری که صیغه ندارد! غیر از آن‌هم که دیگر چیزی نداریم، لفظی که ایجاد محرمیت کند نداریم. آنچه که ما داریم لفظ نکاح و صیغۀ نکاح است و نکاح هم همین تعلق زوجیت است.