حقیقت علم و حضور در عوالم وجود

استاد: بله بله.

تلمیذ: مقام عزت پیغمبر حتی علی را هم [باقی نمی‌گذارد]. مقام عزت پروردگار پیغمبر را هم برای مسائل تربیتی [باقی نمی‌گذارد].

استاد: بله، هردو مسئله هست دیگر یا مثل امام حسین علیه‌السلام در شب عاشورا که به حضرت اباالفضل هم گفتند که شما هم برو، آن [مسئله] هم همان است.¹ منتها حلوای تن‌تنانی تا نخوری ندانی!² با گفتن اینها درست نمی‌شود. اینها را باید که خودشان بیایند و به قول آقا بِکِشند.

تلمیذ: بنده خدایی می‌گفت خواب دید که در خواب حس کرده است چهل سال پیش آقای بهجت به من گفت که من بودم که به ماه می‌گویم: نورانی شو بعد ماه نورانی شد، حال بنده با همین زمانش کار دارم که این نشانۀ چیست؟

استاد: نمی‌دانم، حالا شما به‌اجمال مطلبی را نقل کردید.

تلمیذ: نه، طرف می‌گوید که من 25 سال بیشتر سن ندارم اما در آنجا حس می‌کردم که در چهل سال پیش حضور دارم.

استاد: بله همۀ اینها در این است که سیر عادی و جسمانی ما از وقتی است که از مادر متولد می‌شویم اما در اینکه ما در عالم مثال بودیم و مثال هم مشمول زمان نیست و عالم، عالم ثابتات است که حرفی نیست. وجود مثالی ما که در عالم مثال بوده است، حالا وجود ظاهری نه [این‌طور نیست]. اینکه می‌گوید: در چهل سال پیش یعنی در چهل سال مثالی یعنی قبل در عالم مثال.

تلمیذ: در خواب هم به آقای بهجت اظهار بهت می‌کنند که مرا به چهل سال پیش بردید، می‌گویند که آقا چنین تعجبی هم ندارد!

استاد: بله در خواب بود، مثال بوده است، مثال که ایراد ندارد.

تلمیذ: پس چرا علامه طباطبایی در خودنوشته‌هایشان دارند که من در سال فلان به‌وجود آمدم، نمی‌گوید که به دنیا آمدم. حاکی از این نیست که حضور سابقی نداشتند؟

استاد: نه نظر ایشان هم این نیست و غیر از این است. ایشان در مثال قائل به همین ثابتات هستند. حالا آن عبارت به‌وجود آمدم را نمی‌دانم چیست.