کیفیت ادراک نفس و اتحاد با صور علمیه

قسم دوم این است که به‌نحوی فرض کنید اگر حالا دستگاهى باشد هرچه مى‌خواهد باشد این قضیه‌ای را که مى‌خواهد در هفتۀ دیگر اتفاق بیفتد صورتش را به ما نشان دهد، این‌هم یک قسم از ادراک است اما از اینجا که رد شویم می‌بینیم این مطلب دقیق شد! امشب که شب سه‌شنبه است ما در خواب مى‌بینیم که هفتۀ دیگر دوشنبه در این ساعت مجلس خواهد بود و این مطالب به‌خصوص هم مطرح خواهد شد به‌نحوى‌که صبح که از خواب بیدار مى‌شویم این قضیه را نمى‌گوییم، مطالبى را که در خواب دیدیم همه را روى کاغذ مى‌نویسیم پیش خودمان تا هفتۀ دیگر نگه مى‌داریم [تا] ببینیم این خوابمان صادقه است یا صادقه نیست. وقتى که هفته‌اى گذشت دوشنبه کاغذ را درمی‌آوریم و جلوی خودمان می‌گذاریم. ما هم شروع مى‌کنیم به گفتن ساختگی‌های خودمان! همۀ حرف‌ها را مى‌گوییم و شما نگاه مى‌کنید عجب! از آن خط اول که شروع کرد همین‌ها را می‌گوید، عجب اصلاً یک «واو» هم پس‌وپیش نیست، اصلاً هیچ!

براى خود بنده خیلى اتفاق افتاده است در همین جلساتى ـ مثلاً جلسات جمعه و عنوان بصری و امثال‌ذلک ـ که رفقا می‌آیند موارد خیلى متعددى اتفاق افتاده است که قبل از جلسه خود من هم نمى‌دانستم که در جلسه چه مى‌خواهم بگویم چون در خیلى از موارد مثلاً من تا وقتى که آنجا می‌رسم ـ این‌هم از کرامات ما است! ـ خودم حرف‌هایی که مى‌زنم را نمى‌دانم،‌ ابهاماتى هست اما اینکه بحث به کجا و در چه مواضعى می‌رود خودم نمى‌دانم! شخص قبل از جلسه به من می‌گوید که آقا شما این، این این، و ... را خواهید گفت، از کجا فهمیده است؟! یا بعد از مجلس می‌آید، ـ البته آن موقع حالا که کسى دیگر ‌نمی‌آید تا صحبت کند الحمدلله این قضیه هم [تمام شد] ـ و دفتر به من مى‌دهد و مسئله‌ای را [مطرح می‌کرد] البته به‌خاطر اینکه خودشان را با آن وضعیت تطبیق بدهند نه‌اینکه حالا بخواهند خدای‌ ناکرده اظهاری کنند، نه! مى‌خواستند ببینند صحیح است یا صحیح نیست و منشئش چیست. دفتر نشان مى‌دادند تمام مطالبى که گفتم موبه‌مو و ذره‌به‌ذره در دفتر نوشته بود. خودش مى‌گفت: وقتى که شما مى‌گفتید خودم به عینه انگار همۀ این مطالب را اصلاً شنیدم و دفعۀ دوم مى‌شنوم و نیازى به شنیدن ندارم.