مهار نفس در مسئولیت‌های اجتماعی

آثار طلوع نفس!

واقعاً همۀ اینها باید برای ما عبرت باشد و خلاصه بدانیم که اگر انسان در مسائل نفس قرار بگیرد و خلاصه نفس طلوع کند، دیگر در آنجا هیچ حدومرزی ندارد و تمام امکانات ـ چه مادی و چه غیر مادی ـ را برای تحصیل منافع و اهوای خودش به‌کار می‌گیرد. اگر مسئلۀ ریاسات دنیویه باشد از هر وسیله‌ای برای رسیدن به ریاسات استفاده می‌کند ولو به قیمت تهمت زدن به افراد، کوبیدن شخصیت‌ها و ازبین بردن شئونات [باشد]. اگر منظور ریاسات معنوی باشد مثل مرجعیت، امامت، آمریت و امثال‌ذلک از هر وسیله‌ای برای رسیدن به این قضیه استفاده می‌کند و از هر مطلب و واسطه‌ای که او را بتواند به این نقطه برساند ولو به قیمت ازبین بردن دیگران باشد [استفاده می‌کند].

وقتی که شما می‌شنوید اطرافیان آقا سید ابوالحسن اصفهانی رساله‌های عملیۀ مرحوم آقا شیخ محمدحسین را در بغداد آتش زدند تعجب نکنید که چرا مثلاً مسئله به این کیفیت است! این‌طور نیست که دیگران از این قضایا خبر نداشته باشند و نفهمند و ما فقط گناه را به گردن اطرافیان بگذاریم! نه! می‌فهمند، خودشان را به آن راه می‌زنند، سرشان را پایین می‌اندازند و از مسئله می‌گذرند. امروزه می‌بینیم همه‌جا همین‌طور است، تا وقتی‌که منافع اجازه دهد شخص هر کاری کرده باشد به انحاء وسایل و حیلی مبرّیٰ و منزه می‌شود و اگر شخصی بر سر راه مطامع قرار بگیرد هزار پرونده و انگ بر او گذاشته می‌شود و او را به اشدّ مسائل هم می‌رسانند!

توحید تنها مؤدِّب نفس آدمی

تمام اینها به‌خاطر این است که نفس برای رسیدن به هواهای خودش حدومرزی را نمی‌شناسد و آنچه که فقط می‌تواند نفس را مهار و مؤدِّب کند پایبندی به ارزش‌ها و اعتقاد به توحید است فقط همین! والاّ هیچ چیزی در اینجا نمی‌تواند قضیه را مهار کند و واقعاً انسان باید به خدا پناه ببرد!

لزوم توسل و اتکاء به ولایت، درصورت مکلف شدن انسان به مسئولیت و ریاسات