مجعولیت وجود در نظام هستی

من همان‌جا گفتم که تفو بر تو ای شاعر دون تفو!! همه [مبهوت شدند]. بعد مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ برای عمامه‌گذارى آمده بودند وقتى آمدند معلوم بود که اوه اوه خیلى توپشان پر است! در اندرونى بودند و دیگر شرکت نمى‌کردند فقط دو روز عید غدیر و عید نیمۀ شعبان و روز عاشورا، فقط این سه روز را شرکت می‌کردند. در اندرونی بودند بعد آمدند و شروع کردند به صحبت کردن که آن قضیۀ عربى‌زدائى و آن حرف‌ها را خیلى شدید مطرح کردند و آن صحبتشان بعد از منبر ما بود. خلاصه پسر که قبلاً رفت [آن‌طور بود] و پدر هم آمد این‌طور بود! به اندرونى رفتیم و مادرمان آمد گفت که این پدر و پسر مى‌توانند کار دست خودشان بدهند!! آقا هم آن‌قدر عصبانى بودند به اطاقشان رفتند! یا جلال ما در ایشان اثر گذاشته بود یا جلال ایشان در ما!! والده گفتند: این پدر و پسر مى‌توانند کار دست خودشان بدهند! واقعاً اگر اینها نبودند و این حرف‌ها را به ما یاد نمى‌دادند [ما الآن کجا بودیم]؟!

تعلیم علامه طهرانی به اولادشان کیفیت فهمیدن و فکر کردن را

براى ایشان نامه مى‌نوشتند و بعد این نامه را به ما مى‌دادند بخوانیم. ما ده دوازده سالمان بود از آن موقع‌ها مى‌گفتند که اشکال‌هاى این نامه را بگیر! بچۀ ده دوازده‌ساله بودیم و همین‌طور بزرگ شدیم، مى‌گفتند که اشکالاتش را بگیر. یکی از چیزهایى که ما از آن موقع یادمان است و [روش] آقا را می‌دانستیم اینکه مثلاً [اگر نامه] «بسمه تعالى» داشت، مى‌گفتیم که این اشکال اول؛ این نامه بسم الله ندارد! مى‌گفتند که بارک الله بارک الله این یک اشکال، دومی چیست؟ اصلاً کیفیت فکر کردن و فهمیدن را یاد مى‌دادند و از همان پایه به آن فهم شکل مى‌دادند از آن اول [این کار را می‌کردند] این مسئله خیلى مهم است! لذا ایشان از اول با بقیه فرق داشتند از همان زمان شاه فرق داشتند روى همین قضایا، مسائل عدیده و متفاوته درگیرهایشان با علماء طهران، مسائل ربوی، مسائل بانکی و کیفیت ادارۀ مسجد، از این نظر اصلاً پشت سر ایشان خیلى حرف بود. خدا رحمتشان کند سرمایه‌هایی بودند.