تبیین جایگاه توحید افعالی در سیره انبیاء

عدم حجیت قول و فعل افراد به صرف انتساب با بزرگان

من طهرانی آمدم این کار را کردم و شما همان دیدگاهی را که نسبت به پدرم داشتید باید نسبت به من داشته باشید وقتی این‌طور شد این اِ اِ اِ یک‌دفعه همین‌طور پیش می‌آید و بعد هم همه چیز به‌هم می‌ریزد اما از اول اگر بگویم که پدر بنده یک شخصیتی بود برای خودش و هیچ ربطی هم به من ندارد من هم یک آدمی هستم که چند صباحی با ایشان بودم و چند کلمه یاد گرفتم، درست است. ممکن است چیزهایی هم که یاد گرفتم دیگران یاد نگرفته باشند این‌هم درست است چون بنده بیشتر با ایشان بودم! رودربایستی هم ندارم ولی ایشان در یک مرتبۀ خاص خودشان هستند شما می‌فهمید با من چه‌کار کنید و دیگر اِ اِ اِ ندارد چون از اول تکلیف خودم را روشن کردم! بنده همین هستم! یک طلبه‌ای مثل طلبه‌های دیگر هستم که راه می‌روند و فقط انتساب من با ایشان هست. هر کسی می‌خواهد حرف‌های ایشان را بشنود بنده به او می‌گویم که ایشان این را گفتند! ارتباطی به من ندارد! ایشان این قضیه را گفتند ایشان این مطلب را گفتند ایشان در این قضیه نظرشان این است فتوای ایشان در فلان حکم شرعی این است ایشان در فلان قضیۀ اجتماعی نظرشان این است اینها را همه بنده می‌گویم، خیلی در این جا هنر داشته باشم این است که خیانت نکنم. این خیلی هنر من است!

[دراین‌صورت] شما قشنگ می‌فهمیدید چه‌کار کنید و می‌فهمیدید آیا مطلبی را که من می‌گویم، بپذیرید [یا نپذیرید] چون در اینجا [مثل] أبوبصیر راوی می‌شوم دیگر! راوی‌ها هم مختلف بودند دیگر باید در اینجا ملاحظۀ جهات سندی را کرد جهات دلالی باید در اینجا پیدا بشود و شمّ‌الحدیث و شمّ‌الفقاهه باید مدّنظر قرار گرفته شود و چون صدق وجود دارد براین‌اساس شخص خودش باید بیاید و مطلب را بفهمد و حلاجی کند و جلو برود خدا هم دستش را می‌گیرد. اما اگر آمد و مسئله طور دیگری شد یعنی قضیه آمد و به‌نحوی مطرح شد که خلاصه چوب و فلک و کسی انجام بدهد این‌طور می‌شود و انجام ندهد آن‌طور می‌شود و... کل بساط و کل نظام و کل جریانات به‌هم می‌ریزد!