ماهیت و نسبت آن با اوصاف وجودی

باید دست اینها را گرفت و به مهدکودک‌هایی كه دخترهاى نه‌ساله را می‌برند برد و کنار آنها نشاند و گفت که بنشینید تا تكلیف را ببینید كه اینها چقدر ایمانشان كامل شده که از عقل و ایمان شما بالاتر است. این بازى كردن با الفاظ است!

اصلاً ما می‌خواهیم بگوییم: حالا كه مقام زن بالاتر است و بعد می‌فرمایند که زن از نظر هوش و استعداد هم از مرد بالاتر است خب ما هم قبول داریم، از نظر ایمان هم كه بالاتر است دراین‌صورت بگوییم که النساءُ قوّاماتٌ على الرجال! از نظر همه چیز که بالاتر است پس آیۀ قرآن را هم عوض كنیم! مثل اینكه كار ما خیلى خراب شده است و تا حالا خودمان خیال می‌کردیم که یك چیز دیگر هستیم ولى اخیراً می‌گویند که نه آقا اصلاً شما از زن خیلى پایین‌تری و ایمانت هم كمتر است چون شش سال بعد از زن به ایمان می‌رسی! اینها فراموش كردند كه دختر نه‌ساله به پدرش می‌گوید که براى من‌ عروسك بخر و اگر نخرى نماز نمی‌خوانم! فراموش کرده‌اند که [می‌گوید] اگر پفك نخرى نماز نمی‌خوانم! اگر پفك نخری می‌خوابد و نمازش را نمی‌خواند! ظاهراً فراموش کرده‌اند یا خودشان را به فراموشى می‌زنند!

حالا به خدا می‌گوییم: هى الله الذى لا الله الا هی لها الأسماء الحسنی! یا قل هى الله احد الله الصمده لم تلد و لم تولد و لم تکن لها کفواً أحد! آیۀ قرآن [از خودمان] می‌آوریم! [زن] بهتر و بالاتر است! مطلب اینجا است كه همان‌طور كه ذات پروردگار مذكر و مؤنث بر نمی‌دارد، آن روح انسان هم مذكر و مؤنث برنمى‌دارد نه‌اینكه این روح مذكر است اصلاً مافوق مذكر و مؤنث است. چطور در مسئلۀ ماهیت قائل شدیم كه ماهیت در مرتبه، نسبت به وصف و سلب وصف لا اقتضاء است، روح انسان هم نسبت به تذكیر و تأنیث لا اقتضاء است، در هردوى اینها [این‌طور است].