ماهیت کلی و جزئی در فلسفه و عرفان

شریعت واقعی!

ولی نه، اگر گفتیم که این احکام ظاهر باید در زیر ولایت و تصرف امام باشد و این را قبول کردیم که احکام ظاهری‌ای ممضیٰ است که تحت تصرف امام باشد و از آنجا به ما القاء بشود صَلّوا إذا أمَرتُکُم باشد؛ وقتی امام زمان بگوید: إذا أمَرتُکُم، صَلّوا، و إذا لا نأمُرُکُم لا تُصَلّوا! إذا أمَرتُکُم صوموا إذا لم نأمُرُکُم لا تصوموا، إذا أمَرتُکُم حَجّوا و امثال‌ذلک اگر باشد آن موقع تازه شریعت ما، شریعت خواهد بود. این احکام سرجایش هست ولی این‌ احکام باید تحت ولایت امام شکل بگیرد این می‌شود «وَ لَم یُنادَ بِشَیءٍ کَما نودیَ بِالوَلایَة» نه‌اینکه فرض کنید قبول داریم که امام زمان داریم خب با اهل‌تسنن چه فرقی کردیم؟! آنها می‌گویند: نداریم ما می‌گوییم: داریم، داریم که داریم! از نظر اعتقاد بین ما و آنها فرقی نیست؛ آنها می‌گویند: امام زمان وجود ندارد! البته اهل‌تسنن اعتقاد دارند و می‌گویند: آن مهدی موعود متولّد می‌شود!¹ آنها هم ظهور حضرت را قبول دارند منتها می‌گویند: متولّد می‌شود، ما می‌گوییم که نه، او بوده و هست و الآن هم در یک چنین سنینی هست و وضعیتش این‌طور است و در دنیا هم حرکت می‌کند و رفت‌وآمد می‌کند منتها ما خبر نداریم؛ ممکن است در همین مدرسه هم باشد و ندانیم، اطلاع نداریم.

لزوم عدم موضوعیت داشتن احکام ظاهر درقبال ولایت

از نقطه‌نظر عملی بین ما و آنها چه فرقی هست؟! هیچ فرقی نیست. کجای ما به امام زمان علیه‌السّلام متصل شد؟! ما چه وقتی به امام زمان اتصال پیدا کردیم تا دستور بگیریم؟! اشکال اینجاست! آن‌وقت در چنین طرز تفکری دیگر خود این احکام ظاهر درقبال ولایت موضوعیت پیدا می‌کنند لذا دیگر از پیش خود هرچه بخواهیم انجام می‌دهیم. امام زمان غائب است و خودمان هرچه می‌خواهیم [می‌گوییم]، ولی اگر خود را تحت ولایت قرار دادیم او هم می‌داند چه‌کار کند! او هم می‌داند چطوری تصرف کند! او امام است، مثل من که نیست! او هم می‌داند چطوری تصرف کند! او هم می‌داند چطوری القاء مفاهیم، معانی، فتح طرق و سدّ ابواب کند! از یک طرف راه‌ها را باز کند، از یک طرف بعضی از راه‌ها را ببندد، از یک طرف چه معنایی را القاء کند و چه چیز را القاء نکند. لذا ما از نقطه‌نظر ظاهر خیلی با سنّی‌ها فرق و تفاوتی نداریم.