مقام هوهویت و مراتب اطلاق در هستی

اینجا یزید آمد و خلاصه خواست فتنه را بخواباند چون اصلاً نمى‌توانست آن ریشه را بكند گفت که خب الآن یك دستاویزى قرار دادیم براى اینكه اینها قیام كردند و ما می‌توانیم وحشیانه سركوب كنیم، اگر حضرت سجاد علیه‌السّلام در اینجا با آن جوّ و اینهایى كه یزید مى‌‌داد که خب چه خبر است ما كه كاری با شما نداشتیم براى چه آمدید و این بازى‌ها را درآوردید؛ قیام كردید و فلان كردید و چه كردید، پس معلوم است شما هم جزو اینها هستید و بدین ترتیب بهانه براى ازبین بردن و كشتن امام سجاد علیه‌السّلام پیدا مى‌كند و در جواب اعتراض مردم مى‌گوید که این‌هم جزو همین شورشى‌ها و افراد است! دیگر حضرت در اینجا نمى‌تواند بگوید: هرچه مى‌خواهد بشود! اینجا باید حضرت با قضیه كوتاه بیاید و بگذارند كه این قضیه فقط به سركوب بگذرد و تمام بشود! آنها هم كه این كار را كردند خب بیخود كردند، بدون اجازۀ حضرت آمدند قیام كردند و نیامدند از حضرت اجازه بگیرند! شما بدون اجازه این كار را كردید و یك هم‌چنین آدم بى‌پدر و مادرى را تحریك كردید و آمد زد همۀ شما را فلان كرد به‌طوری‌كه در آن قضیه ده هزار ولد [زنا] به‌دنیا آمد، خیلى خب؛ حالا بخورید! وقتی امام نشسته براى چه سر‌خود قیام مى‌كنید؟! حالا بخورید! آن قیام‌ها هیچ نتیجه‌اى هم نداشت!

تلمیذ: ببخشید استاد آن‌طور که در اکثر منابع اهل تسنّن‌ وجود دارد، امام حسین علیه‌السّلام به امام حسن علیه‌السّلام در ارتباط با قضیه صلح با معاویه اعتراض کردند.¹ این چگونه است؟

استاد: بله، ما هم داریم و در كتب ما هم این قضیۀ اعتراض امام حسین به امام حسن وجود دارد.² البته ما مى‌دانیم که آن موقع امام حسین دارای مقام امامت نبودند و آن بینش و آن سعۀ امامت را نداشتند. ما مسئلۀ امامت را نفهمیدیم که چیست. امام حسینى را كه ما الآن مى‌گوییم، بعد از امامت را مى‌گوییم و مسئله در اینجا مسئلۀ بعد از امامت است. ولى آن حالى را كه امام دارد و امام رضا علیه‌السّلام شرح مى‌دهد كه اوهامِ عقل‌ها نمى‌تواند به آن برسد، یعنى عقل‌هاى شما همه وهم است و عقل نیست.³