حقیقت فصل و تمایز آن از آثار ظاهری

اتمام حجت علامه طهرانی نسبت به مسائل مختلف

و ما این را در كلام و روش بزرگان این مسئله را مى‌دیدیدم كه آنها همین‌طور بودند. خود مرحوم آقا نسبت به مسائل‌ مختلف اتمام حجت را كردند. دیگر حالا بنده پرده برنمى‌دارم. بر همۀ افراد، اقران خود، امثال خود، هم‌مسلكان خود، علما، بزرگان، اهل علم و غیر اهل علم نسبت به همه اتمام حجت را كردند و یك مرتبه ایشان به من فرمودند كه آنچه را كه باید به‌عنوان وظیفۀ یك عالمى كه مسئولیت ارشاد امّت را برعهده دارد و مسئولیت دارد بگوییم، ما گفتیم و مطلب را تمام كردیم و آنها هم خوب این مطلب را فهمیده‌اند و دیگر تكلیفى نداریم. بعد هم كه وقتى مسئله این است و قرار بر این شد، آن‌وقت دیگر انسان باید رفت‌وآمد و صحبت و كارهاى خود را به یك نحوى قرار بدهد كه خیلى ایجاد دردسر نكند، دلیلى ندارد! براى چه انسان بخواهد دردسر درست بكند و بخواهد حساسیتى به‌وجود بیاورد؟! چه دلیلى دارد؟! یعنى یك آدم عاقل یك حرفى بزند كه فردا بگویند که چرا این حرف را زدی؟! خب آدم عاقل كه این حرف را نمى‌زند. واقعاً یك آدمى كه دنبال درد و راه خود است بلند مى‌شود بیاید یك كارى را انجام بدهد و یك حركتى را بكند كه براى او دردسر باشد؟! نه! این كارها را نمى‌كند. با اعتقاد به اداره و مدیریت و مدبّریت ولىّ حى ما، دیگر جایى براى نگرانى، دغدغه، تشویش و اضطراب نیست. اینها را به اهل زمانه واگذار كنیم. همین اهل زمانه و عوام و مردم اگر به این چیزها نپردازند به چه بپردازند؟! یعنى واقعاً اگر شما این روزنامه را از این مردم بگیرید مردم در سر خود مى‌زنند! بالأخره باید برای وقتی که به‌هم می‌رسند یك چیزى پیدا كنند تا حرف آن را بزنند. چه کنند؟! بیایند از فصل نوعیۀ ملاصدرا بحث بكنند؟! این‌همه روزنامه‌هایى كه دارد چاپ مى‌شود، این‌همه كاغذ برای چیست! برای مردم است. این اسفار هم برای چندتا آدمى است كه مى‌خواهند بفهمند كه دنیا چه خبر است! اوضاع چه خبر است! این‌هم برای این چندتا هست.