حقیقت وجود خارجی و فصل اخیر اشیاء

در رسالۀ خودتان می‌نویسید خب این مردم به شما چه می‌گویند؟! رسالۀ عملیه را برمی‌دارند نگاه می‌کنند! یک انداختن حنک که کاری ندارد. آیا ترکیبتان به‌هم می‌خورد؟! ما به همان چیزهای اولیه از آنچه که داریم به مردم می‌گوییم عمل نمی‌کنیم اما آقای بهجت این‌طور نبود و به همان مقدار که فهم و ادراک ایشان می‌رسید عمل می‌کرد. ما نمی‌گوییم که ایشان مثل بزرگانی چون مرحوم قاضی و عرفا و علامه طباطبائی بود. نه، ایشان در یک عالم دیگری بود ولی حداقل آنچه را که خودش می‌دانست ملتزم بود و متدیّن به این مسئله بود. کجا مثل اینها پیدا می‌شود؟! علامه طباطبائی که اصلاً خارج از دایرۀ بحث و طلب ـ به قول نائینی ـ هستند! و اختلاف آنها با بقیه تفاوت ماهوی است نه عرضی!

ولی مرحوم آقا خیلی ایشان (آقای بهجت) را دوست داشت و هروقت مشهد می‌آمد دوسه مرتبه‌ای می‌آمد که ایشان را ببیند و ما در بعضی از این چیزها بودیم ایشان هم به منزل او می‌رفتند.

یک وقت خیلی سال قبل ما به اتفاق دو نفر از دوستان به منزل ایشان رفتیم بعدازظهر بود هوا هم گرم بود وقتی که در زدیم خود ایشان با یک پیراهن و یک شلوار پشت در آمدند! هوا خیلی گرم بود و خود ایشان هم در طبع گرما بودند. به ما نگاه کرد و ما گفتیم: سلام علیکم آمدیم خدمتتان برسیم اگر مزاحم هستیم می‌رویم. ایشان گفتند که فقط پنج دقیقه می‌توانم با شما باشم. گفتیم که بسیارخب یک دقیقه هم باشید خوب است! یعنی یک بنده خدایی بود که او می‌خواست ایشان را ببیند و ما را تشویق کرد که برویم آقای بهجت را ببینیم و ما هم گفتیم که برویم. ایشان با ما یک ساعت و چهل و پنج دقیقه صحبت کرد! یعنی دو ساعت و ربع کم بی‌وقفه صحبت می‌کرد، ما هم می‌خندیدیم! از این‌طرف و از آن‌طرف صحبت می‌کرد که ظهور چه زمانی است و فلان شخص فلان چیز گفته و او در قبرستان رفته و مرده بیرون آمده است و... آخر هم ما با ایشان بحثمان شد، ما که همیشه مریض هستیم! دیگران هم در این جمع آمدند چون در باز بود آمدند و مجلس تقریباً هفت هشت نفری شد پنج شش نفر دیگر آمدند. بعد به ایشان گفتم که آقا این حرف‌ها چیست که می‌زنید این شخص گفته و آن شخص گفته چیست؟! آخر چرا ما باید وقتمان را با این حرف‌ها تلف کنیم؟! ایشان دیگر هیچ چیز نگفت.