تحلیل حقیقت فناء و بقاء عین ثابت

چندى قبل بود مى‌گویند: یکى از همین شهدا، جوان‌هایى که در حدود خیلى وقت قبل شهید شده بودند، زمین را باز کردند و به جنازۀ این شهید برخورد کردند دیدند انگار همین الآن شهید شده است. بنده خودم عکس را دیدم، واقعاً چه نورانى بود خیلى خیلى عجیب بود! نورش خیلى زیاد بود! انگار همین یک ساعت قبل این جوان شهید شده بود. واقعاً ما چه جوان‌هایى را ازدست دادیم واقعاً مثل گل! اگر اینها بودند واقعاً چه مى‌شد؟! چه جوان‌هایی! اینها خیلى جاهایشان آن‌طرف خوب است؛ البته اینهایى که قصد قربت داشتند و به‌خاطر خدا بوده است. من از مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالیٰ علیه ـ نسبت به اینها خیلى مطالب بالایى شنیدم، البته همه نه، دواعى فرق می‌کند یعنى واقعاً اینهایى که قصدشان خالص و قربت و با نیات صاف بودند، خوش به حالشان! این بدن اصلاً انگار بیست یا بیش از بیست سال است که مى‌گویند همین‌طور بوده و انگار که دو دقیقۀ قبل به شهادت رسیده و خب اینها هم مورد عنایت و لطف خاص خدا هستند، صد هزار سال هم بماند او همین است تفاوتى نمى‌کند. ولى نه، حالا فرض کنید افراد عادى که اینها را دفن مى‌کنند الآن به این جسم می‌گویند، تراب نمى‌گویند، شما وقتى جنازه را دفن مى‌کنید آن تسمیۀ فعلیۀ آنها تراب است؟! حجر است؟! نه، جسم است و یک خصوصیتی دارد، اگر چاقو بزنى خونى که باقى مانده بیرون مى‌آید. شما هرچه به خاک چاقو بزنید که خونى از او بیرون نمى‌آید. خاک، خاک است و ماهیتش، ماهیت خاک است ولى وقتى که او را در خاک مى‌گذارید استحاله و حرکت جوهرى به‌سمت ترابیت شروع مى‌شود، همین‌طور آرام‌آرام، ذره‌ذره، ثانیه‌ثانیه، لحظه‌لحظه این خاک شروع مى‌کند این بدن را به استحاله کردن و خصوصیات بدن را گرفتن و خصوصیات خود را جایگزین کردن، کم‌کم این استحاله پیدا می‌شود تا وقتى که شما بعد از بیست سال یا بیشتر یک‌دفعه قبر را باز کنید اصلاً بدن نمى‌بینید و دیگر بدن وجود ندارد.