فنای اعیان ثابته در حقیقت وجود

این آدمى که بلند شود منی که مى‌خواهم بمیرم به من آب دهد، اینکه مى‌تواند در آن موقع من را ازبین ببرد نمی‌برد، بعد در یک موقعیت ضعیفى قرار بگیرد، آن‌وقت بگویم که هان در یک موقعیت قرار گرفتى من مى‌خواهم این کار را بکنم؟! این نهایت بى‌حیایى است، نهایت قساوت، نهایت سَبُعِیت، نهایت وحشی‌گری، نهایت حیوانیت را مى‌خواهد که در یک هم‌چنین موقعى این کار را انجام دهد! کى این را انجام مى‌دهد؟! فطرت! همین فطرت! اصلاً کارى به امام حسین نداریم، چرا از امام حسین خرج کنیم؟! یک کمونیستى بیاید این کار را انجام بدهد با او جنگ نمى‌کنیم و می‌گوییم که کارى به کار تو نداریم.

ببینید دین اسلام که براساس فطرت است این است؛ این دین براساس فطرت است و این عین ثابت بالا مى‌آید و دائماً تغییر پیدا مى‌کند، حالا با قضایاى مختلف! در وقتى که حر بن یزید ریاحى به‌طرف امام حسین آمد عین ثابتش خیلى تفاوت کرد با آن موقعى که از کوفه حرکت کرده بود و لشگر را به‌‌سمت سیدالشهدا گسیل داشته بود. خیلى در این وسط تغییراتى پیدا شد، مسائلى عوض شد، دیدگاه‌ها تغییر کرد، تازه امام حسین را شناخت، آن موقع نمى‌شناخت، آن موقع درست نمى‌شناخت! حالا برخورد کرد و آن مردانگى را دید، آن آزادى مطلق که هیچ مویى لاى درزش نمى‌رود را دید، لذا در آن عین ثابت شروع به تغییر و تحولات کرد و مدام آن عین ثابتش در عینِ عینِ ثابت بودن به تجرد خودش را نزدیک کرد و همین مطلب مى‌رود مى‌رود تا به مسئلۀ فناء مى‌رسد. إن‌شاءالله جلسۀ آینده بحث را ادامه می‌دهیم.

لذا اینها خودشان را با آن موقعیت قبلى دوتا نمى‌دیدند، بلکه مى‌دیدند همان هستند که این شدند، اگر دوتا ببیند نباید چیزى به یادش بیاید، چون دو شخصیت است و دیگر کارى که او کرده به من چه؟ همان است ولى تغییر پیدا کرده است.