حقیقت ولایت تکوینی و سیطره امام بر عالم

اینکه الآن دستمال را برمى‌دارید به‌خاطر چه این کار را مى‌کنید؟! چون این دست فانى در نفس است لذا از خودش هیچ اراده‌اى ندارد و اراده‌اى که در این متمشى می‌شود به ارادۀ نفس است چون دست جزئى از اوست. ولى اگر من‌باب‌مثال بخواهید یک شیئی را که خارج از وجودتان هست به او احاطه پیدا کنید، مى‌گویید: آقا بلند شو بیا اینجا! چرا اراده نمى‌کنى که بیاید؟ چون ارتباطى ندارید. آقا بیا من با تو کار دارم! بی‌خود کردى خودت بیا! هر کسى کار دارد خودش بیاید.

یکى گفت: فلانى مى‌خواهد با شما یک صحبتى بکند. گفتم: بفرمایند وقت بگیرند بیایند. گفتند: ایشان مجال ندارند. گفتم: ایشان مجال ندارند پس بنده مجال دارم؟! مجال براى حرف زدن دارد مجال براى آمدن ندارد؟! هر کسى کار دارد خودش بیاید. چرا از او مى‌خواهد که بیاید ولی این کار را نسبت به دست انجام نمى‌دهد؟ چون دست را جزوى از خود مى‌بیند و آن شخص را خارج از خود مى‌بیند لذا از او مى‌خواهد که بیاید. اگر او نیامد بلند مى‌شود می‌رود سراغش و گریبانش را مى‌گیرد. به او می‌گوید: نمى‌آیی؟ من که به تو گفتم: بیا! من که فرستادم بیا! نمى‌آیى! الآن گریبانت را مى‌گیرم و جرمت را سنگین‌تر می‌کنم. چون خارج و جدا است. ولى در امام علیه‌السّلام این‌طور نیست! امام زمان این‌طور نیست که بفرستد دنبال یک نفر تا بیاید از او شرح احوال بپرسد؛ چه خبر؟ اوضاع چه خبر؟ چه‌کار مى‌کنی؟ نه، امام به خود نگاه مى‌کند و اخبار را از درون خود احساس مى‌کند و نیاز نیست که بپرسد.

پیغمبر به او مى‌گفت: بگویم چه کار کردى یا خودت می‌گویی؟ اگر نگویى من مى‌گویم! نه‌اینکه من مى‌روم آنجا خبر پیدا مى‌کنم و مى‌آیم. رسول خدا صلّی الله و علیه و آله و سلّم به نفس خود نگاه مى‌کرد و آنچه را که شخص انجام داده است را در خود مى‌دید، نه در خارج! آنچه را که شما انجام دادید در خود مى‌بیند، آن‌وقت خیلى عالى مى‌شود و خیلى مسائل دیگر ایجاد مى‌شود. حواسمان را باید جمع کنیم! وقتى که مى‌گوید: الآن در آنجا این قضیه اتفاق افتاده است، امام که آنجا نرفته است حالا یا خودش برود یا طىّ الأرض کند منتها سریع اصلاً مى‌گوییم: یک‌لحظه، یک ثانیه، بلند شود برود در آنجا و یک نگاه کند و برگردد به‌طوری‌که شما نفهمى، اصلاً این‌طور نیست!