حقیقت وجودی ماده و صورت در فلسفه

منظور از امام مبین در آیۀ ﴿وَ كُلَّ شَيءٍ أَحصَينَٰهُ فِي إِمَام مُّبِين﴾

امام صادق علیه‌السّلام مى‌فرماید که باز به این نگاه نکن! خیال نکن در قرآن آمده است! نگاه کن به آن کسى که به جاى ﴿عِلۡمٞ مِّنَ ٱلۡكِتَٰب﴾،¹ ﴿عِلۡمُ ٱلۡكِتَٰب﴾² به او داده شده است. ﴿وَ كُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ فِيٓ إِمَامٖ مُّبِين﴾³ که منظور ولایت ماست که امام مبین است. آن امام مبین آن کسى است که اگر آصف یک اسم را داشت و با آن یک اسم توانست در کرات تصرف کند، ما هفتاد و دوتای آن را داریم.⁴ یااباالفضل! اصلاً مى‌شود [تصور کرد!] او یک اسم دارد تمام عالم را به‌هم مى‌ریزد. کرۀ شمس را مى‌آورد و جایش را در قمر مى‌گذارد و قمر را مى‌برد [جای آن!] این‌طرف و آن‌طرف بکند. یعنى مى‌دانید چه مى‌خواهم بگویم؟! مى‌خواهم بگویم که تمام کارهایى که پیغمبر کرد و شق القمر کرد همان کارى [بود] که آصف [کرد] بیشتر نکرد، همان کار بود! کارى که پیغمبر کرد کارى بود که آصف کرد و خورشید را نگه داشت و به جاى خورشید کرةُ القمر را تنصیف کرد و نصفش آمد و شهادت و اینها داد.⁵ معجزه‌اى که کرد کار آصف بود. آن إنطاق ‌حصاد آصف بود.⁶ شجره آصف بود.⁷ امیرالمؤمنین که آن شترها را از کوه بیرون آورد کار، کار آصف بود.⁸ «ما قَلَعتُ بابَ خَیبَرَ بِقوَّةٍ جِسمانیَّةٍ» کار آصف بود.⁹ همۀ کارهایى که ما دیدیم کردند کار آصف بود. حالا ببین آن هفتاد و دوتاى دیگر آن چیست که نکردند؟! آن را ببین چه خبر است! تمام آنچه را که ائمه کردند کارى که امام رضا کرد آن کار، کار آصف بود و بالاتر از آن نبود. اینکه امام صادق علیه‌السّلام مى‌فرماید: آصف با این کارى که کرد و خورشید را نگه داشت؛ یعنى هر کارى کرد در عالم مثال کرد، منظور این است! تصرف در مثال، این ارتباطى به آصف داشت. هفتاد و دو برابر را ما داریم! پس اینجاست که باید سراغ آصف نرفت. اینجاست که نباید غیر از اسلام [سراغ دین دیگری رفت]؛ ﴿وَ مَن يَبۡتَغِ غَيۡرَ ٱلۡإِسۡلَٰمِ دِينٗا فَلَن يُقۡبَلَ مِنۡه﴾¹⁰ اینجاست که باید سراغ امام صادق علیه‌السّلام آمد نه سراغ آصف، نه سراغ سلیمان، نه سراغ انبیاء گذشته!