بررسی جایگاه نفس در مقوله جوهر

ایشان مى‌خواستند با چند نفر یک مسافرتى بروند بعد یک نفر در آن جمعیت بود و یک‌دفعه ایشان تا متوجه شدند که فلان شخص در آن جمعیت است باطل کردند و مسافرت را لغو کردند بعداً به یک نفر گفتند که من چه مسافرتى بکنم با یک فردى که دقیقه به دقیقه مى‌خواهد چشم من به او بیفتد؛ به این شخص مخالف و چیز. این دیگر مسافرت نیست؛ مسافرتى که بخواهم انجام بدهم و هر روز و شب چشمم به هم‌چنین آدمى بیافتد براى چه بلند شوم بروم؟! قیافۀ این آقا را ببینم؟! لذا اصلاً سفر زیارتی را کنسل کردند و اصلاً نرفتند. بله، دلیل ندارد آدم با یک نفر مسافرت برود که آدم معاندى است آدم فلان است این سفر نیست مدام خاطرات مدام خاطرات... اینها که غیر از تولید خاطرات فاسده و اغتشاش ذهن، کار دیگرى انجام نمى‌دهند. الحمدلله برکت این‌طور نفوس همین است حالا آدم بلند شود با اینها سفر زیارتى برود! اینکه زیارت نمى‌شود کوفتش مى‌شود! مگر مجبورى بروى خب نرو! یک دفعۀ دیگر برو! یک وقت برو که کسى نیست. ایشان نمى‌رفتند. ایشان خیلى مراعات این جهات را مى‌کردند، خیلى!

من یک وقت گفته بودم اگر ما چشممان به اینها نیفتاده بود مثل مرحوم آقا و بزرگان و اینها چطورى مى‌خواستیم در این دنیا زندگى کنیم با این هجوم شخصیت‌هاى مختلف و افکار مختلف و سلیقه‌هاى مختلف؟! اقلاً خدا یک مواردى نشان ما داد یک چندتایى نشان ما داد که ما بفهمیم که چه باید کرد. خود ایشان هم مى‌فرمودند: اگر ملاقات ما نبود با امثال مرحوم علامه طباطبائى و یکى دو سه نفرى که بودند معلوم نبود که بتوانیم با آنچه که دیدیم در آن موقع به آن مسیرمان ادامه بدهیم. علامه طباطبائى آمد و نشان داد که هستند افرادى که مى‌شود انسان نسبت به راهش اطمینان خاطر پیدا کند والاّ ماشاءالله...

اللهم صل علی محمد و آل محمد