تأثیر تبدل حال نفس بر تفکر و تصمیم‌گیری انسان

حربۀ سیاسیون امروز در دنیا

امروز سیاسیون در دنیا این کار را مى‌کنند؛ در بین مردم مى‌خندند و می‌گویند: بله، باید این‌طور کرد و آن طور کرد. پشت سر مى‌روند یک کار دیگر مى‌کنند! اما‌ امیرالمؤمنین نه، [حساب] یک قِرانش این است؛ می‌گوید که هرچه از بیت المال به‌دست آوردم اینجا اینجا اینجا خرج کردم. خرج من این است! صندوق پنهان نداشت! مخفی‌کارى نداشت! خرج و مسائلش را از مردم مخفی نمى‌کرد. به بهانۀ تبدل اوضاع امروزى با 1400 سال پیش کار دیگرى نمى‌کرد. می‌گویند: امروز فرق کرده و اوضاع عوض مى‌شود و... البته بنده حکومت‌هاى دنیا را دارم مى‌گویم یعنى آمریکا و اینها که اساس همه فقط کلک است یعنى درست اصل بر کلک و بر تقلب است حالا آن تقلب گاهى اوقات موافق با یک مسائلى هم درمى‌آید.

خلاصه این را امیرالمؤمنین داشت و با این خصوصیت مغیرة بن شعبه نمى‌توانست با آن ذهن سیاسى و مادى خودش و آن دودوتا چهارتای خودش که در طول زندگى همیشه روى آن دودوتا چهارتا با آن منوال کار مى‌کرد جور درآورد. مى‌گفت: یا امیرالمؤمنین بگذار کمی حکومت تو مستقر بشود! بگذار کمی قوام پیدا بکنى! بگذار کمی افراد چیز بشوند آن موقع بخواهى بردارى راحت مى‌توانى بردارى و همه هم حرفت را قبول مى‌کنند. چرا امیرالمؤمنین مى‌گفت: نه؟! حضرت مى‌فرمود که من نمى‌توانم ببینم که یک روز یک نفر در حکومت من و به تصدى من و به مسئولیت من دارد کار خلاف انجام مى‌دهد. من نمى‌توانم این را هضم کنم! خب حالا اگر به امیرالمؤمنین بگوییم: یا على چطور در زمان قاضى شریح وقتى که شما خواستید او را بردارید و مردم نخواستند، چرا شما عقب کشیدید؟ خب آنجا هم مى‌گفتید که نه من برمى‌دارم هرچه باداباد؟! امیرالمؤمنین چه جواب مى‌دهد؟! امیرالمؤمنین مى‌گوید: آنجا خود مردم خواستند. من گفتم که قاضى شریح نباید باشد و این الآن خلاف است و مورد تأیید من نیست. مردم مى‌گویند: ما این قضاوت را مى‌خواهیم! چشمتان درآید بفرمایید بسیار خب! در قضیۀ معاویه هم اگر مردم قبول نمى‌کردند و مى‌گفتند: یا على ما نمى‌خواهیم، على چه‌کار مى‌کرد؟ سراغ معاویه نمى‌رفت! مى‌گفت: من این کار را انجام مى‌دهم. خود مردم نسبت به رفتن برای جنگ به سوى معاویه گفتند: این را قبول مى‌کنیم. اگر نمى‌گفتند که حضرت نمى‌رفت و حرکت نمى‌کرد. تنها که نمى‌توانست سراغ آنها برود. بالأخره مملکت حساب و کتاب دارد مردم باید داشته باشند و این باید در مردم باشد. وقتى که مردم برگشتند و در جنگ صفین قضایا به آنجا کشید، خود حضرت گفتند: خودتان قائل به حکمیت شدید. من گفتم که حکمیت نه، قرآن‌ها را تیر بزنید، شماى لشگر گفتید: نه! یعنى کارى که حضرت کرد در عین اشراف ولایى و اشراف امامت، نیامد برخلاف نظر و خواست مردم یک کارى انجام بدهد.