لزوم اتصال نفس مجتهد به ملکوت

اما همین آقای دکتر به من مى‌گفت که وقتی این شخص بچه‌اش پارگى قرنیه پیدا کرد، [برای مداوا آمد]! گفتیم که سلام علیکم و رحمة الله! گفتیم که نمى‌شود! او نشست و فکر کرد و فکر کرد و گفت که حالا این یکى را بزن دیگر نزن! گفتیم که حاج آقا این یکى را بزن دیگری نزن یعنى چه؟! اگر حرام است براى بچۀ تو هم حرام است اگر حلال است براى همه حلال است! نشست باز فکر کرد فکر کرد با خودش کلنجار رفت که چه‌کار کند! حالا شاید خدا خواست به او نشان بدهد یا به‌نحوى بفهمد که تو اهل فتوا نیستى عم اُقلى جان! تو به‌جاى اینکه فتوا بدهى باید سراغ کسى بروى که او اهل فتوا است! فتوا کشک سابیدن نیست! فتوا دوغ و لبو فروختن نیست! باید سراغ چه کسى بروى؟! سراغ آن کسى که این فقدان را در نفس خود احساس کرده و نیاز ندارد که بچه‌اش این‌طور شده باشد، این فقدان را احساس کرده و... این فقدان حالا دو نوع است؛ یا فقدان را احساس مى‌کند و مى‌گوید نه فتوایم تغییر نمى‌کند و ... .

خلاصه اگر کسى مستقیم باشد و اگر آراء کسى دستخوش حوادث نباشد در هردو قضیه یک نحو است؛ مى‌گوید که بچۀ من است، باشد!

خیلى جالب بود! یک وقت من سابق کوچک بودم یک چیزى را مى‌دیدم در یکى از همین سازمان‌هاى حقوق بشر و این چیزهایى که درآمده، یک جریانى بود یک پدرى بود که ظاهراً بچه‌اش نیاز به خون داشت و در آیین مسیحیت و کاتولیک تزریق خون و اینها را جایز نمى‌دانستند. نمى‌دانم الآن هم همین‌طور است یا نه ولى آن موقع جایز نبود و بالأخره‌ این با تمام وجودش سر دوراهى گیر کرده بود خیلى حالت عجیبى داشت نشان مى‌داد، واقعیتش را نشان مى‌داد بچه از یک طرف دارد مى‌میرد نیاز به خون دارد و باید خونش عوض مى‌شد، فکر کنم فاویسم¹ پیدا کرده بود. از یک طرف مى‌گفتند که کلیسا اجازه نمی‌دهد این خون در اینجا تزریق بشود. افراد و دکترها آمده بودند مى‌خواستند این نهضت علمى را بر علیه کلیسا بر پا کنند که بابا چه بساط است؟! مردم دارند مى‌میرند! یعنى چه نمى‌شود؟! حالا ما به دروغ و راستش کار نداریم بلکه به اصل واقعیتش کار داریم؛ واقعیت خارجى است و آن‌چنان این پدر گیر کرده بود و داشت اصلاً خودش مى‌مرد که از یک ‌طرف این بچه‌اش دارد مى‌میرد و از آن‌طرف دینش را چه کند؟! دینش به او مى‌گوید که نمى‌شود و این‌قدر نکرد تا بچه مُرد و این اصلاً همه چیزش به‌هم ریخت!