کیفیت ربط حادث به قدیم و حقیقت عالم مثال

خب این چیزهایی است که کم‌کم این مسائل روشن مى‌شود و برملا می‌شود. میزان مرجعیت هم کم‌کم مشخص مى‌شود. آقا مى‌آید تعیین مرجع مى‌کند به‌خاطر اینکه اموال و دارایی‌ها محفوظ بماند! آخر این آقا به درد مرجعیت می‌خورد؟! این آقایی که حالا دیگر بماند که یک قضیه‌ای هم از او نقل کردم که ما در صف ایستاده بودیم و ... خلاصه این اموال و دارایی‌ها همه محفوظ بماند و این بیا و بروها محفوظ بماند. آن‌وقت اینها مى‌آیند [و تعیین مرجع می‌کنند] نمى‌دانم [مثل اینکه] حساب و کتابى در این مملکت نیست.

به ما در آن سایت گفته بودند که آقا چرا شما رساله نمى‌دهید؟ گفتم که بحمدالله با وجود ده‌ها رسالۀ عملیه نوبت به ما نمى‌رسد و مَن به الکفایه موجود است! مرحوم آقا سید احمد کربلایى مى‌فرمودند:

اگر جهنم رفتن واجب کفایى است مَن به الکفایه هست و دیگر نوبت به ما نمى‌رسد!¹

او، مرد بود! مى‌خندید و به این اوضاع قهقهه مى‌زد، به آنچه را که دیگران براى حصول به آن جان مى‌دهند و جانشان را فدا مى‌کنند او به آن قهقهه مى‌زد! و وقتى متوجه مى‌شد که مسئله جدى است آن‌چنان منقلب مى‌شد که رنگش سفید مى‌شد و او را به حال مى‌آوردند و سرش را گرم مى‌کردند که بابا حالا مسئله‌اى نشده و اتفاقى نیفتاده است، حالا ما می‌رویم مسائل را درست مى‌کنیم.

بازگشت حقیقت حقایق خارجیه به ولایت

وقتى مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالی علیه ـ در اولِ کتاب توحید علمى ‌مى‌نویسند: باید طلاب اینها را بخوانند و به این قضایا پى ببرند و بدانند که مسئله چه خبر است، قضیه همین است. بزرگان، آنها بودند. اینها کسانى بودند که به ولایت وصل بودند و چون به ولایت وصل بودند شما این‌گونه مسائل و این خصوصیات را از آنها مى‌دیدید. حقیقت همۀ حقایق خارجیه به ولایت برمى‌گردد. هر سخنى که از دهان شما بیرون آمد و آن سخن مایه‌اى از حقیقت داشت بدانید به همان مقدار چون به ولایت وصل بودید و چون به امام زمان وصل بودید و چون او را درنظر داشتید [آن سخن حقیقت] است به همان مقدار است. اگر یک مقدارى فاصله گرفتید و یک مقدارى نفس آمد خودش را دخالت داد گرچه صبغه صبغۀ دینى و الهى باشد اما یک مقدارى از آن جدا شدید مى‌بینید حرف‌ها و تصمیم‌ها عوض شد! این آقایى که نیم ساعت پیش این حرف را مى‌زد، الآن مى‌بینید که یک حرف دیگرى می‌زند و می‌گوید که نه عیب ندارد این کار را بکن! اِ تو نیم ساعت پیش گفتى که نه آقا نکن! نیم ساعت پیش متصل بود و بعد به‌واسطۀ بروز و وسوسۀ شیطان و خنّاس‌ها افرادى که دورش مى‌آمدند و خبرهاى جدیدى که براى او آوردند این نفسش شروع [به کار] کرد و آن اتصال ولایت سست شد. آن‌وقت یک‌دفعه همین سؤال را نیم ساعت بعد از او مى‌کند که آقا بالأخره حضرت‌عالی تصمیمتان چیست؟! می‌گوید که نه عیب ندارد! اِ عجب! خب تو که نیم ‌ساعت پیش آن را گفتی! چون این خنّاس‌ها پیشت نیامده بودند تو را وسوسه کنند و تو را از آن ولایت قطع کنند. صاف بودى، پاک بودى، متصل بودى و براى تو مسئله قبح و وقاحت داشت لذا مى‌گفتى که نباید این کار را بکنى. بعد که خنّاس‌ها و مریدها آمدند ...، آخ‌آخ وقتی که این مریدهاى شاخ‌دار و مریدهاى دم‌دار و مریدهاى سُم‌دار می‌آیند آدم سوارش می‌شود!