مبانی و حقیقت مُثل افلاطونی

اشاره به همین است که آنچه که در این عالم هست ... لذا روایتى هم نقل شده است که هر شیء و وجودى که در این عالم ماده هست، یک صورت معنوى در عالم بالا دارد، حتى خروس که وقتى او مى‌خواند، اول آن خروس کلى ندا را بلند مى‌کند و به‌واسطۀ آن شما مى‌بینید که همه خروس‌ها در این عالم شهادت شروع به خواندن مى‌کنند؛² یکى از آن خانه و یکی از آنجا و یکی از جای دیگر، این به‌خاطر آن مسئله است. البته شاید این قضیه هم توأم با مراتب شهود هم شده باشد و بدون هیچ چیزی هم نباشد.

یک وقتى من در احوال شهادت امام سجاد علیه‌السّلام مى‌خواندم که سعید بن مسیب که از اصحاب امام سجاد بود و مرد فقیهى هم بود و به او فقیه مدینه مى‌گفتند و عالم مدینه بود ولى خب شما ببینید که علىٰ‌کلّ‌حال گاهى انسان شَدُرسنا و خرابکارى هم مى‌کند! انسان خیلى باید متوجه باشد که به بیراهه نزند و خارج از آن حدودى که براى او ترسیم شده است قدم برندارد! علیٰ‌کلّ‌حال انسان اشتباهاتی می‌کند.

سعید بن مسیب مى‌گوید: من مدت‌ها بود دلم مى‌خواست در مسجد پیغمبر بروم و در حال خلوت و سکوت دو رکعت نماز دبش بخوانم؛ خلاصه با حضور قلب و بدون سروصدا و بدون ازدحام و اینها! هر وقتى که مى‌رفتم مى‌دیدم مسجد شلوغ است و مردم نشسته‌اند و قرآن و دعا مى‌خوانند و با همدیگر حرف مى‌زنند و صحبت مى‌کنند و خلاصه برای ما حالى نمى‌ماند که دو رکعت نماز بخوانیم و همۀ ملائکه را به استخدام بگیریم که بیایید نگاه کنید که من دارم دو رکعت نماز با حضور قلب مى‌خوانم! خلاصه مواظب باشید! نماز من را خوب به ملأ اعلی و بالا ببرید! خلاصه نلغزد و از دستتان بیفتد و تمام زحمات ما [به هدر برود]! نمازى که مى‌خوانیم ملائکه زیر آن را بگیرند و به بالا ببرند و یک وقتى از آن کم نشود و چیزى نشود! نمازى است که ما داریم مى‌خوانیم و در پیشگاه خداوند ایستاده‌ایم نه کسى دیگر! نماز ما کجا و نماز [دیگران کجا]؟! علیٰ‌کلّ‌حال خیال کرده‌اند کشک است!!