مبانی و حقیقت مُثل افلاطونی

یکى از دوستان ـ خدا رحمتش کند، فوت کردند ـ در یک وقت خیلى سابق می‌گفت؛ آن موقع من شش یا هفت ساله بودم که ایشان این حرف را زدند. گفت: یک روز جمعه داشتم به منزل مرحوم آقا مى‌رفتم. موقع بهار بود و خیلى هوای‌ خوبی بود. آن موقع طهران این‌طوری نبود که دود و فلان باشد خیلى جمعیت نداشت و جمعیت اندکی بود و هوا خیلى سالم بود. خلاصه مى‌گفت: صبح داشتم مى‌رفتم که اول غسل جمعه کنم و بعد پیش ایشان بروم. من پنج یا شش ساله بودم و منزل ما آن موقع در طهران میدان ژاله خیابان حریرچیان بود که الآن میدان شهدا شده است، آن موقع میدان ژاله مى‌گفتند. آنجا بود؛ زمانى بود که مرحوم آقا از نجف برگشته بودند. مى‌گفت: من که داشتم مى‌رفتم یک‌دفعه به این آقا برخورد کردم ـ همین آقا که به‌جاى تشییع، تفسیر المیزان مى‌خواند! ـ البته شاید آن موقع هنوز تفسیر المیزان نوشته نشده بود یااینکه مثلاً مرحوم علامه مقدارى از آن را نوشته بودند. خدا ایشان را رحمت کند، چقدر مرحوم علامه مرد بزرگى بود. مى‌گفت: داری کجا مى‌روى؟! گفتم: دارم مى‌روم غسل جمعه کنم و بعد پیش آقا بروم. گفت: می‌خواهی غسل جمعه کنی؟! بعد سرش را بالا گرفت و نفس عمیقى کشید و گفت: به این درختان و ـ یک‌طوری هم حرف مى‌زد! ـ و این بلبلان و گنجشکان نگاه کن و ببین چه هوایی است! ببین چه صفایی است! آخر آدم بلند مى‌شود این هوا را بگذارد و به حمام گرم برود و غسل کند؟!

ببینید یکى چقدر باید پرت باشد! پس این غسل جمعه را براى چه موقعی آورده‌اند؟! براى زمستان و در برف آورده‌اند یا براى چلۀ تابستان آورده‌اند؟! غسل جمعه براى چه موقعی است؟! این غسل جمعه که حتى بعضى فتوای به وجوب دادند و به قول مرحوم آقا که می‌فرمودند: حداقل استحباب قریب به وجوب است، پس این براى چه موقعی است؟! گنجشککان و ...! این‌طور مى‌شود و بعد هم همان مى‌شود که عرض کردم خسر الدنیا و الآخرة می‌شود و بعد به کجا خواهد رسید را خدا مى‌داند! خدا دست همۀ ما را بگیرد. اینجاست که باید متوجه بشویم که قضیه چیست. هر چیزى حساب و جایگاه خودش را دارد و مطلب به‌دست بیاید!